نگیــــــــن شیـــــــــــــراز

آقا یه سؤال ...

البته اول سلام!

میگم چرا وقتی کسی میخواد ماشینو روشن کنه میگیم بشین پشت فرمون؟ پشت فرمون یعنی فاصله بین فرمون و شیشه جلو ماشین. وجداناً کی تو فاصله به اون کوچیکی جاش میشه؟!! باید بگیم نشست جلوی فرمون؛ در حالیکه میگیم نشست پشت فرمون. خوب داریم اشتباه میگیم آقا! تا بوده و نبوده، پشت ِ هر چیزی پشت ِ اون چیز بوده و جلوی هر چیزی، جلوی ِ اون چیز! (جمله سنگین بود همگی قیام کنید) نه وجداناً بد میگم؟! اگه بد میگم بیایین بگین گل گفتی نگین بانو

ساخت کد موزیک

اینم ورژن خانمانه همون آهنگ!

امروز چه روز قشنگیه. صبح با صدای گوشنواز بارون بیدار شدم. ذوق کردم. از تخت بیرون اومدم و یکراست رفتم سمت پنجره پذیرایی. واااای خدایا بارون. بارون پاییزی. نمیدونم چرا یاد داداش کوچیکه افتادم. لبخندی روی لبم نشست. زیر لب زمزمه کردم: آه باران باران، شیشه پنجره را باران شست، از دل تنگ من اما، چه کسی یاد تو را خواهد شست؟

توی باغچه وسط حیاط پر بود از برگهای زرد و نارنجی پاییزی. از پرنده ها خبری نبود. اما مطمئن بودم وقتی بارون بند بیاد میان برای غذا. اهل خونه هنوز خواب بودن. پنجره رو باز کردم و اجازه دادم هوای نمناک و خنک پاییزی گونه هام رو نواش کنه. چه دست مهربونی. چه نوازش قشنگی. یکی یکی عزیزانم بیدار شدن. سلامی و صبح بخیری. و سفره صبحانه. یه کمی نون ریز ریز کردم دادم شاپسر برد ریخت تو باغچه واسه مهمون کوچولوهای هر روزه من. روزهای تعطیل رو خیلی دوست دارم. روزهایی که همه اعضای خانواده میتونیم دور هم غذا بخوریم. صبحانه رو که خوردیم پیشنهاد کردم بریم بیرون با ماشین دوری بزنیم. دخترم گفت من باید برگه های بچه ها رو تصحیح کنم نمیام. پدرم هم گفت من ترجیح میدم بخوابم، شما برید. این شد که من و همسر جان و شاپسر رفتیم بیرون. شاپسر ماشین رو زد بیرون و من و همسرجان رفتیم که سوار بشیم. همسرم گفت بیا بشین جلو، خندیدم گفتم نه راحت باش. امروز اجازه میدم تو کنار پسرم بشینی و لذتش رو ببری! کمی تو خیابون های خیس و پاییزی شیراز گشتیم. بعد شاپسر از آینه ماشین نگاهی به من که صندلی عقب نشسته بودم کرد و گفت مامان کجا دوست داری برم؟ بی اونکه فکر کنم، گفتم اگه میشه برو سمت حافظیه. رفتیم سمت حافظیه. پیاده نشدیم اما حال و هوای حافظیه سواره و پیاده اش خیلی تفاوتی نداره. به شاپسر گفتم آروم آروم برو تا بتونم بیشتر این منظره زیبا رو تو قاب چشمام نگه دارم.

بعد رسیدیم جلوی باغ ملی. شاپسر گفت پیاده شیم کمی راه بریم. پیاده شدیم. وای خدایا این خودِ بهشت بود. دیدین بعضی حس ها اصلا در قالب کلمه و جمله نمیگنجه؟ دیدین بعضی حس ها رو فقط باید حس کرد؟ نه گفت و نه نوشت. یعنی نه اینکه نخوای بگی یا بنویسی. نمیشه اصلاً. انگار با گفتن یا نوشتن، از زیباییش کم میشه. چند تا خانم جوون داشتن بدمینتون بازی میکردن. یه خانم با کلاه و شال بافتنی سفید داشت دوچرخه سواری میکرد. دو تا گربه شیطون و بازیگوش مشغول بازی بودن. یکیشون سیاه بود یکیشون زرد و نارنجی، درست رنگ برگهای پاییز. کمی قدم زدیم. کمی با شاپسر شوخی کردم و خندیدیم. مناظر دور و بر اینقدر زیبا و چشم نواز بودن که قابل وصف نیست. چند بار میخواستم عکس بگیرم، اما ترجیح دادم همه حواسم رو معطوف تماشا کنم.

به شاپسر گفتم: علی واقعاً کدوم منظره دنیا رو میشه با پاییز شیراز مقایسه کرد؟ بدجنس بلافاصله گفت: باغ پتروف روسیه!!

خندیدم و گفتم بدجنس جوابهات تو آستینته ها. بعد گفتم آره علی واقعا قشنگ بود و لذتش رو بردیم اما باور کن حاضر نیستم هیچ کجای دنیا به جز شیراز زندگی کنم، حالا هرچقدر هم زیبا باشه. من به ور ِ شیرازیم عرق عجیبی دارم.

بعد اومدیم دوباره سوار ماشین شدیم. بارون بند اومده بود اما هنوز آسمون پر از ابر بود. آبی،سفید، خاکستری.

شاپسر پیاده شد یه بستنی یخی پرتقالی برام خرید. خوشمزه بود. خیلی خوشمزه. بعد اومدیم چند تا بربری تازه هم گرفتیم.

ظهر نهار نون تازه با ماست و حلوا شکری خوردیم. فقط برای پدرم گوشت و لوبیا که از دیروز ظهر مونده بود گرم کردم، کوبیدم و روش پودر لیمو عمانی ریختم و با نون بربری تازه دادم خورد.

روز قشنگیه. روز قشنگی پر از حس های خوب. نوشتمش که هم برای خودم به یادگار بمونه و هم شما دوستان عزیزم رو در این حس و حال شریک کنم.

این ترانه زیبا هم تقدیم به شما دوستان خوبم که بشنوید و لذتش رو ببرید ..

اون روز داشتیم با دخترم در مورد "نوشتن" حرف میزدیم. گفتم: ببین عزیزم، برای نوشتن یه موضوع، اوّل باید سعی کنی خوب شروعش کنی، تا خواننده رو ترغیب کنی که مشتاق بشه و نوشته رو دنبال کنه. بعد باید خوب موضوع رو بسط بدی، شاخ و برگ بدی، اما نه اونقدر که خواننده رو خسته کنی. بعد به موقع، با یه پایان بندی خوب، موضوع رو به اصطلاح، جمع کنی.

بعد گفتم: مثلاً من میتونم یه چوب کبریت بذارم جلوم و ده صفحه راجع بهش مطلب بنویسم

دخترم چشماش گرد شد و گفت: واقعااااااااااااااااً ؟ (عین خانوم شیرزاد تو ساختمان پزشکان)

منم یه بادی به غبغب انداختم و گفتم: بعله! واقعاً

الآن که دارم به حرف خودم فکر میکنم، با خودم میگم خداییش خوب که نگفت بردار بنویس ببینم!

وگرنه من ِ بینوا در مورد یه چوب کبریت چی میخواستم بنویسم؟

* یادش بخیر سال هشتاد و سه که اولین وبلاگم رو ثبت کردم ، گفتن ورود یک طنّاز خوش قریحه به وبلاگستان رو تبریک میگیم. الان به چه روزی افتادم که این شده وضع وبلاگ نویسیم! من به این نوشتن نیاز دارم. که به بعضی چیزها فکر نکنم.

حالا واسه اینکه دست خالی از وبلاگم نرید، این سروده قدیمی تقدیم به شما عزیزان

منجّمی را عادت چنان بود که هر شامگاه، چون قرص خورشید به چاهسار مغرب فرومی‌شد، به طلب علم از سرای خویش به صحرای بی‌تشویش روان می‌شد و در ظلمت شب، نور معرفت می‌جست. در دامن دشت به تماشای آسمان مشغول می‌شد و در بحر نجوم مستغرق می‌گشت. شبی نیز بنا به عادت مألوف سر به بیابان نهاد و در خلوت، کار خویش از سر گرفت. همچنان که گام برمی‌داشت، چشم بر نیلگونه آسمان دوخته بود و در حریم ملکوت سیر می‌کرد. سودای سقف سیاهش چنان سرمست کرده بود که از آنچه زیر بام بلند و بیکران آسمان دشت می‌گذشت، غافل بود. از قضا عنان از دست بداد و به چاهی ژرف درافتاد، آنچنان که جراحاتی سخت برداشت و فریاد از زمینش بر آسمان رفت. رهگذری صدایش بشنید، او را بشناخت و نزدیک آمد. چون در چاهش دید و در حال تباه او تأمل کرد، گفت: ”چون است که تو را ز اوج افلاک آگهی است و بر پست خاک ندانی که چیست؟“

* کاری به نتیجه این حکایت ندارم، دلم فقط اون "صحرای بی تشویش" رو میخواد ...

جونم براتون بگه که: یه زمانی تردمیل گوشه هال بود. سمت کتابخونه. درست روبروی دیوار مشترک واحد ما با واحد آقای "ح". یه جورایی "روم به دیوار" بود!! بعد طی یک تغییر چیدمان، بردیمش دم پنجره. میدونم که قطعاً برای شما مهم نیست تردمیل کجای خونه ماست! ولی لابد لازم بوده بنویسم دیگه!

این روزها که هوا خنک شده و گاهی باد ملایم پاییزی میوزه، من پنجره رو باز میذارم که هوای خنک به سر و صورتم بخوره. البته گاهی سردم میشه ولی پنجره رو نمیبندم، بجاش یه بافت سبک میپوشم رو لباسم.

چند روز قبل صبح زود روی تردمیل بودم و طبق معمول از پنجره به درختها و باغچه نگاه میکردم و غرق در افکارم، از هوای خنک صبحگاهی لذّت میبردم که یهو متوجه چند پرنده کوچولو شدم که تو باغچه به زمین نوک میزدن و دنبال غذا میگشتن. یه تعدادی گنجشک بودن، یه تعدادی هم از اینا که بهشون میگن یا کریم؟ یا رحیم؟ برحمتکً یا ارحم الرّاحمین؟! خلاصه هرچی! اولش کلّی تو دلم قربون صدقه شون رفتم و یاد سمیرای مهربون افتادم که همیشه واسه پرنده ها دونه میریزه.

با خودم گفتم واقعاً که همه آفریده های خدا دوست داشتنی و زیبا هستن، الّا یکیشون!

همینطور که نگاهشون میکردم، یهو به خودم گفتم آخی اینا الآن گرسنه هستن. و تصمیم گرفتم وقتی ورزشم تموم شد برم براشون کمی نون ریز ریز کنم و ببرم بریزم تو باغچه. بعد دوباره به خودم گفتم شما خیلی خسته نباشی! الآن این کوچولوهای زبون بسته گرسنه هستن دنبال غذا میگردن، اونوقت تو خیر سرت داری ورزش میکنی؟! خلاصه که راهنما زدم، آینه بغل رو نگاه کردم و با رعایت احتیاط، زدم کنار!! دستی رو کشیدم!! و پیاده شدم!!

رفتم یه تیکه نون برداشتم، ریز ریز کردم، رفتم پایین نون ها رو ریختم تو باغچه و برگشتم بالا. آهان راستی، یه نارنگی رسیده و درشت هم از درخت وسط باغچه چیدم. دو مزه بود. یعنی ترش و شیرین. بیشتر به ترش نزدیک بود البته. میدونم نمک واسه فشار خون ضرر داره اما من اومدم بالا، نارنگی رو شستم، پوستشو گرفتم، یه دهن کجی به فشار خون کردم (و از شما چه پنهان یه ناسزای رقیق! هم بهش گفتم) بعد نارنگی رو با نمک خوردم و کلّییییی هم کیف کردم!

از اون روز ببعد این شد کار هر روزه من. نارنگی خوردن رو نمیگما، غذا دادن به گنجشکها رو میگم. البته وقتی میرم نونها رو بریزم همه شون میپرن میرن ولی وقتی میام بالا و از پنجره نگاهشون میکنم میبینم که دوباره برمیگردن و با خیال راحت و بی نگرانی از حضور آدمیزاد، مشغول نوک زدن و خوردن میشن. تماشا کردنشون حالمو خوب میکنه. دیگه الان چند روزه که همه گنجشکهای خونه، دیدنم عادتشونه.

درسته که این روزها حال و هوای خوبی نیست، اما انصافاً هوای خوبیه. شیراز زمستونی به اون شکل نداره و ما گاهی هنوز که بعد از ظهرها برای خرید بیرون میریم، توی ماشین کولر روشن میکنیم. اما صبحهای زود و غروب به بعد، نسیم خنکی میوزه که دل و جان آدم رو صفا میده.

* دیدین عنوان این پست چقدر به قالب وبلاگم میاد؟!

این آهنگ زیبا هم تقدیم به شما دوستان خوبم ..

تو راه برگشت از سفر بودیم که رسیدیم دلیجان. شب بود و ما هم بشدت نون لازم بودیم. یعنی تصمیم داشتیم شام حلوا شکری با نون بخوریم. من و همسرجان زیاد اهل شکمی جات! نیستیم؛ بخصوص تو سفر دیگه خیلی ساده تر میگیریم مسئله خورد و خوراک رو. خلاصه شب بود رسیدیم دلیجان و دنبال نونوایی میگشتیم که باز باشه و نون داشته باشه. اینم بگم که میشد یه بسته نون سوپری بخریم اما ترجیح دادیم اگه نونوایی باز باشه، نون تازه بگیریم. خلاصه که همسرجان آروم آروم رانندگی میکرد و منم چشمم دنبال مغازه نونوایی بود که یهو یه تابلو دیدم نوشته بود: نون!

من : عه! عه! وایسا وایسا !! نون دیدم! نون بود!

همسر جان: مطمئنی؟ من چیزی ندیدما

من: نه باور کن نون بود. خودم با چشای(!) خودم دیدم

همسرجان: یعنی نوشته بود نانوایی؟

من: نه! ننوشته بود نانوایی، ولی خودم دیدم نوشته نون

همسرجان: عزیزم اگه هم نونوایی باشه، مینویسه نان، نمینویسه نون

من: وااای چقدر چونه میزنی! بابا دور بزن برگرد تا نونش تموم نشده نون بگیریم

همسر جان: باشه الان دور میزنم. خلوت بود؟

من: آره بابا هیشکی نبود، حالا اینقدر فس فس کن که نون تموم بشه ها. زود باش دور بزن

خلاصه ...

بریدگی را دور زده و مجدداً به جلوی نون! میرسیم

عزیزی که شما باشین و خانمی که بنده، روی تابلو بزرگ نوشته: عرضه انواع لامپ های ز"نون"

من: (نامبرده سوت زده و سقف ماشین را مینگرد) میگما همسر جان! لامپ های زنون همونایی هستن که نورشون خیلی زیاده؟

همسرجان: بله خانوم! هموناییه که نورشون زیاده

من: که چشم رو خیلی اذیت میکنه؟

همسرجان: بله! که چشم رو خیلی اذیت میکنه

من: خوب پیاده شو ببین نون نداره؟

همسر جان:

من: خیلی خوب حالاااااا

همسرجان:

خداوندا ! بار الها ! پروردگارا ! به صبر و شکیبایی این مرد برکت بده، به منم یه چشم و چار درست حسابی

ولی خداییش اینایی که لامپ زنون میفروشن خیلی کار زشتی میکنن که نون نمیپزن

سلام دوستان، روز شما بخیر و نشاط و آرامش

طبق قولی که مدتی قبل به مریم بانوی گل داده بودم، امروز میخوام بخش هایی از کتاب ِ آرامش، نوشته مت هیگ ( و ترجمه خانم مریم فتّاح زاده) رو با شما دوستان خوبم به اشتراک بذارم. از همین نویسنده، اخیراً کتاب مشهور ِ "کتابخانه نیمه شب" رو خوندم و خیلی دوستش داشتم. اونم کتاب خوبیه و سر فرصت در موردش مینویسم.

و اما بخش هایی از "کتاب آرامش" :

درمان تنهایی: تنهایی به معنای نداشتن همراه نیست. زمانی احساس تنهایی میکنیم که گم شده باشیم؛ اما گاهی این گم شدن درست در میان جمع اتفاق می افتد. شدیدترین احساس تنهایی زمانی ست که با کسانی باشید که از جنس شما نیستند. درمان تنهایی وجود افراد بیشتر نیست. درمان تنهایی این است که خود را بشناسیم.

کار: همیشه لازم نیست کار خاصّی انجام دهید یا به نتیجه خاصی برسید. مجبور نیستید اوفات فراغتتان را مفید بگذرانید. مجبور نیستید سراغ ورزش تای چی بروید یا همه ی کارها، حتی پخت نان را خودتان در خانه انجام دهید. گاهی می توانید فقط باشید و احساس کنید و اوفاتتان را سپری کنید و چیپس بخورید و به زندگی ادامه دهید. این کار ِ کمی نیست.

گلابی: حرکت رو به جلو عالی ست؛ اما گاهی به حرکت عرضی هم نیاز داریم. برای مثال من نشسته ام و دارم گلابی میخورم. هیچ نمیدانم در آینده چه اتفاقی قرار است بیفتد؛ اما از اینکه زنده ام و میتوانم روی کاناپه بنشینم و گلابی بخورم، سپاسگذارم.

نان برشته: اینکه همواره به دنبال معنای زندگی باشیم، مثل این است که همواره به دنبال معنای نان برشته باشیم؛ در حالیکه گاهی بهتر است بی خیال ِ معنا شویم و نان برشته مان را بخوریم.

اتّصال: همه ی ما روی یکدیگر تاثیر میگذاریم. همه ی ما به شکل های مشهود و نامشهود به یکدیگر متصل هستیم. شاید به همین دلیل است که یکی از ساده ترین راه های شادمانی، خوشحال کردن دیگران است. در واقع دلیل ِ دیگر خواهی، خودخواهانه است. هیچ چیز به اندازه ی فکر نکردن به خودمان، خوشحالمان نمیکند.

چهار راه: گاهی وقتی باید تصمیمی بگیریم، احساس میکنیم که باید سریع باشیم. در واقع کلمه ی "مصمّم" اغلب مترادف با "سریع" بکار می رود. در حالیکه وقتی به چهارراهی می رسیم، اغلب بهتر است بایستیم، پشت چراغ قرمز کمی منتظر بمانیم و نگاهی به نقشه بیندازیم. به هر حال، اگر مسیرمان درست نباشد، حرکت پیشرفت محسوب نمیشود.

آینده به روی شما گشوده است: برای آنکه امیدوار باشید، لازم نیست از آینده خبر داشته باشید. فقط کافی است مفهوم احتمال را بپذیرید. بپذیرید که نامشخص بودن آینده، کلید امیدواری است و آینده هایی هست که از امروز روشن تر و زیباتر است. آینده به روی شما گشوده است.

دردهای فزاینده: وقتی همه چیز خوب پیش برود، ما دیگر رشد نمیکنیم؛ چون برای رشد کردن به تغییر نیاز داریم؛ چون رشد یعنی تغییر. ما معمولاً در مواقع سختی متحول می شویم. اغلب باید شکست بخوریم تا یاد بگیریم، درست مثل ورزشکار پرورش انامی که به وزنه نیاز دارد تا عضلاتش را قوی تر کند. در دنیای بدون کشمکش، رشد غیر ممکن است.

*دوستان، حٌسن بزرگی که این کتاب داره اینه که نیازی نیست شما از ابتدای کتاب شروع به خوندن کنید و پیش برید. میتونید این کتاب رو بخش بخش بخونید چون هر بخش تیتر جداگانه و موضوعی جداگانه داره. از اون کتابهایی که خوبه آدم توی کیف دستی یا ماشین داشته باشه و در فرصت های کوتاه بخشی از اون رو بخونه.

اگه این برش ها رو دوست داشتین، در پست های بعدی بخش های دیگه ای از کتاب رو مینویسم.

مگه میشه پست گذاشت و آهنگ نذاشت؟!

سلام بر دوستان گل و نازنینم

امروز ششم آبان، سالروز تولد عزیز دل خواهر، داداش کوچیکه عزیزمه. اگه بود، الان پنجاه و دو سالش بود نفس خواهر. امّا سه سال و نیمه که ندارمش. نه میتونم ببینمش نه صدای قشنگشو بشنوم. اما دارم باهاش زندگی میکنم. هر روز، هر شب، هر لحظه. باهام حرف میزنه، باهام شوخی میکنه و مثل همیشه سر به سرم میذاره و گاهی حرصمو در میاره و بعد صدای غش غش خنده قشنگش تو گوشم میپیچه.

حالم خوبه. غمگین نیستم اما دلتنگم .. از اینجا تا خداااااا دلتنگشم و میدونم این دلتنگی رو باید تا آخرین نفس زندگیم داشته باشم. بقول عزیزی: آدم تو زندگی به بعضی دردها خو میکنه. خواهشاً اگه لطف کردین و خواستین کامنت بذارین، غمگین ننویسین. من خوبم و دارم با داداش کوچیکه نازنینم زندگی میکنم. عزیز دل خواهر، عاشق صدای معین بود. بخصوص این آهنگش رو خیلی دوست داشت و توی یکی از پست های وبلاگش نوشته بود.

روح همه عزیزان رفته شاد...

*چند روزی نیستم دوستان، شاید یکی دو هفته. مراقب خودتون و خوبی هاتون باشین تا برگردم.

با حفظ احترام فراوان برای همه کاشتی ها:

رفتم آرایشگاه (روم به دیوار) همینطور که با انگشتام پوست بالای ابروم رو میکشم که خانمه ابروهامو مرتب کنه، یه خانم دیگه که توی نوبت نشسته میگه: ببخشید خانم، ناخن هاتون کاشته؟ با خنده میگم نه عزیزم، برداشته بنده خدا اینقدر خندید که نگو! خوشحالم که برای چند لحظه تونستم خنده رو لبهاش بیارم. بعد بهش توضیح دادم که: نه عزیزم من به کاشت و داشت و برداشت فقط در مبحث کشاورزی معتقدم ولا غیر!

* چند شب قبل با همسرجان و بچه ها سر سفره نشسته بودیم شام میخوردیم. یهو برگشتم به بچه ها گفتم: بچه ها، میدونین من اسم شما رو چی گذاشتم؟ رو کردم به دخترم و گفتم: تو دَمی. دخترم متفکرانه سری تکون داد و با شیطنت گفت: اوه! پسندیددددددم! بعد رو کردم به پسرم و گفتم: تو هم باز دَمی. شماها عین نفس منید. عین دم و بازدم. هرکدومتون نباشین من خفه میشم از بی هوایی. پسرم کمی فیلسوفانه نگاهم کرد و در حالیکه یه لنگه ابروشو بالا انداخته بود، گفت: تاثیر گذار بود حاج خانوم، توییتش کن

گاهی میرم جلوی آینه، یا حتی نه، جلوی آینه هم نه، همینطور که روی مبل نشستم و هندزفری توی گوشمه، در حالیکه سرمو به پشتی مبل تکیه دادم و به موزیک آرامبخش بی کلام گوش میدم، از خودم تشکر میکنم.

* نگین جان مرسی که کتاب میخونی. مرسی که بیشتر از قبل کتاب میخونی.

* نگین جان مرسی که سعی میکنی حتی الامکان کتابهات رو از دستفروش بخری و یه ذره کمک به حالشون باشی.

* نگین جان مرسی که به سلامتیت اهمیت میدی و ورزش رو جدی میگیری.

* نگین جان مرسی که حواست به مصرف آب هست و در این مورد بشدت صرفه جویی میکنی. مرسی که این جمله دکتر کردوانیِ فقید همیشه تو گوشت زنگ میزنه که: "آب کم نیست، آب نیست".

* نگین جان مرسی که حتی یه استخون مرغ یا باقیمونده غذا رو دور نمیندازی و جمع میکنی برای سگهای بیابونی.

* نگین جان مرسی که اگه کسی حال دلت رو بد کنه، ازش کینه به دل نمیگیری و سعی میکنی فراموش کنی، بازم باهاش مهربونی کنی و حالشو خوب کنی.

* نگین جان مرسی که خودت رو بابت اشتباهات زندگیت مدام سرزنش نمیکنی و خودت رو میبخشی و میگذری. مرسی که سخت معتقدی: let by gone be by gone

* نگین جان مرسی که وقتی میری خرید، از خونه پلاستیک میبری و پلاستیک اضافی به طبیعت اضافه نمیکنی. مرسی که وقتی خرید سوپری داری، با خودت کیسه پارچه ای میبری.

* نگین جان مرسی که هرچقدر هم بیحوصله باشی پای درد دل همه میشینی و صبورانه گوش میدی و سعی میکنی در حد فهم و درک خودت بهش راهکار بدی، یا لااقل تسلای خاطرش باشی.

* نگین جان مرسی که به کودک درونت احترام میذاری و گاهی اجازه روروئک سواری بهش میدی. گاهی اجازه میدی یه آبنبات قرمز دور لبات رو رنگی کنه و فقط به لذت خوردن اون آبنبات فکر میکنی.

* نگین جان مرسی که حتی یه شیت خالی قرص رو توی زباله نمیندازی و زحمت رفتن تا تراس و رسیدن به مخزن بازیافت رو به خودت هموار میکنی تا زباله های خشک و تر رو تفکیک کنی.

* نگین جان مرسی که گاهی صبحانه نون خالی با چایی میخوری که شاید شااااید بتونی یه ذره حس کنی اونی که توان خرید یه قالب پنیر هم نداره چه حالی داره.

* نگین جان مرسی که مواد بازیافتی رو جمع میکنی و گاهی آخر شبها که میری بیرون به سرت هوایی بخوره، به زباله گردها میدی و اگه توانت اجازه بده یه اسکناس کوچولو هم روش میذاری.

* نگین جان مرسی که آب و سبزیجات زیاد میخوری.

* نگین جان مرسی که سعی میکنی برای عزیزانت با صدای بلند کتاب بخونی، آواز بخونی، قصه بگی و حالشون رو خوب کنی.

* نگین جان مرسی که بچه هایی بزرگ کردی که چیزی جز مهربونی و معرفت و ادب و انسانیت در وجودشون نیست.

* نگین جان بابت این آخری خیلی مرسی!

* خوب شاید با خودتون فکر کنید عجب نارسیسیستی بود این نگین بانو و ما خبر نداشتیم! یا بقول شمالی های عزیز: من منو قربان!

باشه آقا! شما اینطوری فکر کنین. (که البته میدونیم نمیکنین) ولی باور کنین بعضی وقتها لازمه آدم از خودش تشکر کنه. نه اینکه من آدم کاملی باشم. نه اصلاً. کی کامله که من دوّمیش باشم؟ ولی گاهی روی نقاط قوت خودم زوم میکنم که بیشتر بهشون بپردازم. گاهی به این حال خوب نیاز دارم.

پیشنهاد میکنم شما هم گاهی این کارو انجام بدین. اینقدر حس خوبیه که نگم براتون!

اینم تقدیم به شما و کودک درونتون.