نگیــــــــن شیـــــــــــــراز

هنوز(!) جمعه ست. جای دوستان گلم خالی، شام خوردیم. سفره رو جمع کردم. نهار فردای شاپسر، یعنی چهار تا کتلت رو با کاهو و گوجه فرنگی و یه نون لواش آماده کردم که صبح با خودش ببره. سبزی خوردنمون تموم شد. چای رو گذاشتم دم بکشه. اومدم سراغ وبلاگ. کامنتهای زیبای شما عزیزان رو خوندم و لذت بردم. میخواستم جواب بدم و تایید کنم اما دیدم دلم میخواد بنویسم. نمیدونم چرا این روزها اینقدر دلم میخواد بنویسم! حالا هرچی که باشه ..

پدرم نشسته روی مبل و سرش رو تکیه داده به پشتی مبل. چشم هاش هم بسته. مثل همیشه از قدیما میگه. مثل همه آدمهای مسن، خاطرات قدیمی هر روز براش پر رنگ تر و زنده تر میشه و برعکس، خاطرات جدید اصلا توی ذهنش نمیمونه.

با چشم بسته میگه: خدا بیامرزه خانمم (مادرش) همیشه این شعر رو میخوند: عزیزان عزّت دنیا به ماله، نه بر حٌسن و نه بر فهم و کماله.

به پدرم میگم: نه، من اینو قبول ندارم. مگه هرکی مال داره عزت داره؟ اینقدر آدمها هستن که مال و منال فراوون دارن اما پیش مردم عزتی ندارن. و برعکسش اینقدر آدمها هستن که از مال دنیا نصیبی ندارن اما عزیز و محترم هستن. اتفاقا به نظر من این فهم و کماله که باعث عزت میشه.

پدر جان قبول نمیکنه، منم همینطور! هر کدوم عقیده خودمون رو داریم.

بعد دوباره با چشم بسته میخونه: بسوزه مفلسی، درد کمی نیست، اگر دولت بوَد، پیری غمی نیست.

باز من مخالفت میکنم! میگم بابا جان درسته پول رفاه و آسایش میاره، ولی الزاماً هرکی پول داره، دوران پیری آسوده ای نداره. ایشون مخالفت میکنن! منم همینطور (دختر کو ندارد نشان از پدر)!!

خانمم، روحش شاد، مادر ِ پدرم. خیلی اهل شعر بود. مثل خیلی از قدیمی های دیگه، هم خیلی شعر حفظ بود، هم خیلی حکایت و متل. یه طبع شعری هم داشت. منم کمی ازش به ارث بردم. با اون چشمای درشت عسلی که تا روزهای آخر عمر توی صورتش مثل چراغ میدرخشید، با محبت نگاهم میکرد و با همون لهجه قشنگ شیرازی، میخوند:

الا دختر تو را برگیرم امشو، کمربند تو را زر گیرم امشو، کمربند تو را دادم به نقاش، ندانستم تو ترکی یا قزلباش.

روحش شاد، چند سال آخر عمر زمینگیر شد. بخاطر یه تصادف. استخون رانش شکست، عمل کردن و پلاتین گذاشتن. اما دیگه نتونست رو پاهاش راه بره. یک ماه بعد از ازدواج ما، یعنی آبان ماه سال شصت و یک، فوت کرد.

وقتی هنوز ازدواج نکرده بودم، روزهایی که با پدر و مادرم میرفتیم خونه شون، یه قرقره ضخیم و منقاش و ناخن گیر برمیداشتم میذاشتم تو کیفم. وقتی میرسیدیم، اول یه روسری نخی میبستم به سرش، موهاش مثل همه پیرزن های قدیمی بلند بود و همیشه از دو طرف سر میبافت. روسری رو میبستم، صورتش رو اصلاح میکردم. ابروهاش رو تمیز میکردم. ناخن هاشو میگرفتم و سوهان میزدم. روحش شاد دستهای کارکرده ای داشت که رگهاش بیرون زده بود، اما انگشت های کشیده و ناخن هاش هنوز خوش فرم و زیبا بود. کلی قربون صدقه ام میرفت ولی روحش شاد خیلی ناز داشت! هر بندی که روی صورت پر چین و چروک، اما زیباش، مینداختم، میگفت ووی ننه خوب دردٌم میگیره! منم میخندیدم و کمی دست نگه میداشتم تا دردش آروم بشه! بعد هم که کارم تموم میشد روسری رو باز میکردم، بافت موهاشو باز میکردم، شونه میزدم و دوباره براش میبافتم. روحش شاد صورتش گل مینداخت و حسابی خوشگل میشد.

چند روز بعد وقتی دوباره میرفتیم خونه شون، میگفت: ننه، چند روز قبل یه دختر خوبی مثل خودت اومد موهامو شونه زد، ناخن هامم گرفت، بعد ریز میخندید میگفت: رووم سیا ننه، ابروهام هم برداشت!

غرق شدم تو خاطرات قدیمی. پدرم کماکان با چشم بسته تکیه داده به پشتی مبل و میخونه:

امان روزی که قبرم میکنند تنگ، به بالین سرم خشت و گل و سنگ، نه پای آنکه بگریزم به جایی، نه دست آنکه با موران کنم جنگ ..

من بغض میکنم. دلم برای مادرم تنگه. ولی مثل همیشه میخندم و میگم: با موران که نباید جنگ کرد بابا !! نشنیدی شاعر چی گفته؟ میازار موری که دانه کش است! میخنده و چشم هاش رو باز میکنه. تو نگاه چشمهای کم سو و بی فروغش یه "دختره زبون دراز" خاصی موج میزنه که خنده ام میگیره و میگم همه اینا رو تو وبلاگ مینویسم بابا ...

بنام خدا ... امروز جمعه ست. بچه ها خونه هستن. نهار آبگوشت داشتیم. هوا آفتابیه اما یه کمی سرده. صبح با شاپسر رفتیم دم شرکت، چراغ علاءالدینش رو که توی شرکت بود، آوردیم خونه. آخه چند روز قبل دخترم که طفلک مریض شده، میگفت دلم یه بخاری میخواد از اون قدیمیا که بچسبم بهش گرمم بشه. شاپسر یه بستنی کیم هم برام خرید که با لذت تمام خوردم. خوردم ولی پشت کاغذ بستنی رو خوندم نوشته بود صد و چهل و دو کالری داره. یا خود ِ خدا !! یه بستنی فینگیلی اااااااینهمه کالری؟ تو دلم گفتم غلططط کردی، یعنی من حریف ِ تو فسقلی نشم؟! حاشا و کلا!! فلذا به محض اینکه رسیدیم خونه، رفتم روی تردمیل. صد کالری سوزوندم. به علی گفتم: بیا ببین. اومد نزدیک، مونتیور تردمیل رو نشونش دادم گفتم: این صد کالری خدمت شما !! چهل و دو کالری هم عصر میدم خدمتتون! یه بادی هم به غبغب انداختم!!

اونم طبق عادت، موهامو ریخت به هم!!! و گفت: آفرین حاج خانوم، راضی ام ازت!!

بعد نهار خوردیم. تصمیم گرفتم شام کتلت درست کنم. همسر جان رفت سیب زمینی خرید آورد. منم ظرفهای نهار رو شستم و گاز رو دستمال کشیدم. بعد اومدم کامنتها رو جواب دادم. بعد تصمیم گرفتم یه پست جدید بنویسم. نمیدونستم در مورد چی بنویسم. بعد فکر کردم چی بهتر از ثبت یه روز خوب کنار عزیزان؟ اینم میمونه به یادگار از امروز ...

کی بهتر از تو ....

این آهنگ رو تقدیم میکنم به عزیزی که چند وقت قبل اینطور برام دعا کرده بود:

از خدای مهربان میخوام که سهمت را از روزگار آنچه قرار بدهد که قرار دل مهربانت در آن باشد.

سلام دوستان، روز شما بخیر

پست قبلی رو بنا به دلایلی برداشتم. از کامنت های ارزشمند و خوبتون ممنونم، میمونه برام یادگاری ...

از نیمه های دیشب داره بارون میاد چه باااااارونی. یعنی میباره هااااااا .. عنقریبه شیراز رو آب ببره! امیدوارم این بارون زیبا، تمام زشتی ها، ظلم ها و پلیدی ها رو از همه جای این کره خاکی بشوره ببره.

مدتی قبل با دخترم بیرون بودیم، دخترم پشت فرمون بود و من بغل دستش. بارون قشنگی هم میبارید. یه آقایی داشت از خیابون رد میشد، قد بلند و درشت هیکل بود، یه چتر زنانه بالای سرش گرفته بود و داشت عرض خیابون رو طی میکرد. دخترم ایستاد تا ایشون از خیابون رد بشه.

به دخترم گفتم: مدتیه زیاد چتر زنانه دست آقایون میبینم. به نظرت قشنگه این کار؟

دخترم یه کمی نگاهم کرد و گفت: مامان چرا از زاویه دیگه ای بهش نگاه نمیکنی؟

گفتم: مثلا از چه زاویه ای؟

گفت: اینکه بنده خدا فقط پول خرید یک چتر رو داشته، و ترجیح داده اون یه چتر رو برای خانمش بخره.

دهنمو بستم (بهتره بگم با کمال میل خفه خون گرفتم!) و با خودم فکر کردم من با این سن و سال، چطور فکر خودم به این موضوع نرسید؟

* من حالا حالاها باید از این بچه ها چیز یاد بگیرم.

یکی بود یکی نبود. غیر از خدای مهربون هیچکس نبود. هرکی بنده خداست، بگه یا خداااا. (بچه که بودم، قصه هایی که پدر و مادرم برام میگفتن، همیشه اینطوری شروع میشد)

جونم براتون بگه که ......

فرخنده خانم و جعفر آقا زندگی خیلی خوبی داشتن. درست مثل بیشتر زوج های قدیمی، جعفر آقا بیرون از خونه، مسئول تأمین مخارج زندگی بود و فرخنده خانم هم توی خونه، مسئول بشور و بساب و پخت و پز و فرزند آوری و فرزند پروری!! چند ماه بعد از ازدواجشون فرخنده خانم باردار شد، و اونها بچه دار شدن. دو سال بعد دوباره فرخنده خانم باردار شد، و اونها دوباره بچه دار شدن. دو سال بعد باز فرخنده خانم .....

خلاصه من نمیدونم فرخنده خانم چقدر باردار شد و اونها چقدر بچه دار شدن، فقط میدونم خیلی بچه داشتن!

به مرور زمان بچه ها بزرگ شدن، فرخنده خانم و جعفر آقا عروس دار و داماد دار و نوه دار شدن. و زندگیشون مطابق همه زوج های دیگه ادامه داشت ...

سالها از زندگی این زوج گذشت تا به میمنت و مبارکی به سن کهنسالی رسیدن. و یک روز از همین روزهای عادی خدا، فرخنده خانم نازنین به دیار باقی شتافت. روحش شاد، زن خوب و بسازی بود. زن زندگی. از اون زن هایی که پشم را قالی کند، نه اینکه خانه پٌر را خالی کند. زن خوب و مردم دار و مهربونی بود، از اون زن هایی که وقتی میرن، همه میگن: حیییییف، رفت؟ نمیگن: آخیششش، رفت!

خلاصه که روحش شاد و یادش گرامی.

جعفر آقا که به واسطه جثه خیلی ریزش، دوستان آشنایان "جین جعفر" (جعفر جنّی) صداش میزدن، پههههههن شده بود کف زمین و به پهنای صورتش هاااای هااااای اشک میریخت و به زمین و زمان و زندگی فحش میداد که آخه چراااااا فرخنده منو از من گرفتی؟

شاهدان عینی روایت میکنند که یه روز، جعفر آقا، همینطور که روی یه قالیچه کوچولو کف حیاط پهههههن شده بوده، با اشک و آه و زاری مدام چشم و دهن و دماغشو با یه دستمال گنددده پاک میکرده و مدام این جملات جگر خراش رو تکرار میکرده کــــــــــه :

ای واااااای فرخوندَه، هارا گئتدین؟ ( ای وااااای فرخنده کجا رفتی؟ - مترجم!)

ای وااااای فرخوندَه منی تَک قویووپ گئتدین؟ ( ای واااای فرخنده منو تنها گذاشتی رفتی؟ - مترجم!)

ای وااااااااااای فرخوندَه سیز دونیا نین بَفا سینه نَههههههلَت ( ای وااااای بدون فرخنده لعنت به وفای دنیا - مترجم!)

ای وااااای فرخوندَه سیز ائله بوو خالچا منه بس دیر. ( ای واااای بدون فرخنده همین قالیچه از کل دنیا برای من بسه- مترجم)!

خلاصه که هرچقدر اطرافیان و خانواده و فامیل سعی داشتن جعفر آقا رو آروم کنن، نمیشد که نمیشد..

بندگان خدا، هر کاری به فکرشون میرسید و از دستشون بر میومد انجام میدادن که بلکه بتونن اندکی، فقط اندکی باعث تسلای خاطر جعفر آقا بشن. اما هیهااات هیهااااات که اگه گندم رو آتیش آروم میگرفت، جعفر آقا هم آروم میگرفت

خوووووب ... مثل همه مراسم عزاداری که خدا نصیب هیچ خونه ای نکنه، طبق رسم و رسوم، اطرافیان تا مدتی خونه جعفر آقا موندن و یاد و خاطراتش رو گرامی داشتند. لباسهای فرخنده خانم رو بخشیدن و هرکدوم از بچه ها یه یادگاری از وسائل مادر برداشتن و نهایتاً هم کل خونه رو آب و جارو کردن و خونه رو شسته رٌفته تحویل جعفر آقا دادن و نخود نخود هرکسی رفت کجا؟

آفرررررین، خانه خود!

باری .......

بچه ها بین خودشون نوبت گذاشته بودن و هر روز یکیشون به پدر سر میزدن و براش غذا میبردن و خونه رو مرتب میکردن و اگه خریدی چیزی هم داشت براش انجام میدادن تا پدرشون کم کم به وضعیت جدید عادت کنه.

عزیزی که شما باشین و خانمی که بنده! زندگی به همین روال ادامه داشت که یهو خبر آمد خبری در راه است. یعنی تقّ اش در اومد که یه شب جعفر آقا همه بچه ها رو خواسته، کلید خونه رو ازشون گرفته، و بعدش خیلی شیک و مجلسی، دست یه خانم جوون و ترگل ورگل رو گرفته و آورده جای فرخنده خانم، که ضمن گرامیداشت یاد و خاطرات فرخنده خانم، به خوبی و خوشی با هم زندگی کنن happily ever after

اونم کِی؟ زمانی که به گفته شاهدان عینی، هنوز چند روز به چهلم فرخنده خانم باقی مونده بود

به گفته آگاهان امر، یکی از عروس های جعفر آقا که زبونش عین زبون نگین بانو در کام نمیگنجیده، گفته بود: چرا تعجب میکنید؟ بعععععله درسته، آقا جون گفته بود که بعد از فرخنده همین قالیچه از مال دنیا برای من بسه، ولی نگفته بود که قراره تنها رو قالیچه هه بشینه که! گفته بود؟

این شعر رو تقریبا پونزده سال قبل سرودم، دیدم بی ارتباط با متن نیست. اگه دوست داشتین بخونیدش.

خوب باید اعتراف کنم منم مثل خیلی های دیگه از یه نوع فوبیا رنج میبرم که بهش میگن کلاستروفوبیا یا همون تنگنا هراسی. این فوبیا بحدی قوی هست که حتی اگه شب موقع خواب، پتو تا نزدیک صورتم بالا بیاد و به صورتم بخوره، فوری احساس خفگی میکنم و با احساس تنگی نفس از خواب بیدار میشم.

تا اینجا رو داشته باشین!

اون روز داشتم به دخترم میگفتم: میگما دختر!! تو که میدونی من از جای تنگ میترسم و احساس نفس تنگی میکنم، یه کاری کن که وقتی مردم، یه لوله هواکش تو قبرم بذارن که هوا بیاد! من میدونم اون زیر نفسم تنگ میشه و خفه میشم!

ایشون هم خیلی خونسرد گفت: مامان جان، مرده نفسی نداره که تنگ بشه! تو اون زیر راااااحت میخوابی

یه نوازش ملایم مادرانه نثار پس کلّه اش کردم و گفتم: بی تربیت! تو الآن باید بگی: اوا دوووور از جونت مامان، الهی صد و بیست ساله باشی، ایشالا که سالهای طولانی عمر کنی و سایه ات بالا سرمون باشه

بدجنس برگشته میگه: باشه مامان جان، ولی بعد از همه اینا، مرده نفسی نداره که تنگ بشه، تو اون زیر راااااحت خوابیدی نفس هم نمیکشی! بیخودی هزینه یه هواکش رو دستمون نذار!

دوباره با یه پس گردنی مادرانه و شیرین!! نوازشش کردم و گفتم: بی معرفت لااقل یه چراغ تو قبرم بذارین. یه لامپ ضعیف هم باشه کافیه، فقط تاریک تاریک نباشه (آخه من از تاریکی هم میترسم! یعنی نه اینکه بترسم ها، یه ذره دلم میگیره)

فرمودن: مامان جان تو که هر وقت چراغ اتاقمون روشنه و ما میاییم تو هال، سریع میری چراغ اتاق رو خاموش میکنی و کلّی هم به ما غر میزنی، اونوقت میخوای واسه یه جنازه، یه لامپ شبانه روز روشن باشه؟

گفتم: نه مامان جان، روز که لازم نیست روشن باشه، هر روز غروب یه توک پا (!) بیایین دارالرحمه روشنش کنید و برگردید، صبح هم هوا که روشن شد بیایین خاموشش کنین

ایشون هم فرمودن: ای بابا اون زیر دیگه شب و روز نداره که، همیشه تاریکه

گفتم: راست میگی ها .. خوب پس روزها هم روشن باشه!

گفت: اونوقت پول برقش رو کی بده؟

گفتم: از محل مهریه ام پرداخت کنین!

گفت: مهریه تو مال چهل سال پیشه، کفاف قبض برقت(!) رو میده؟

خلاااااااصه، آقا هرچی من گفتم ایشون یه چیزی هم گذاشت روش تحویلم داد

تهش دیگه رسماً کم آوردم (یعنی ببینین دیگه چی شد که یکی مثل من کم آورد!!) گفتم: نخواستم بابا ! اصلا وقتی مردم منو بندازین تو دریا کوسه ها بخورن راحت بشم!

با بدجنسی تمام خندید و گفت: آخه خدا رو شکر تو از آب هم میترسی!! ولی نگران نباش جنازه دیگه ترس حالیش نمیشه که

در حالیکه بلند میشدم برم آشپزخونه آب بذارم یه نسکافه بخورم، گفتم: من نمیدونم چرا برای داشتن تو، نه سال تمام به درگاه خدا دعا کردم. اگه خودمو نفرین کرده بودم وضعم بهتر از این بود

فرمودن : قربون دستت مامان جان، یه ذره بیشتر آب بذار منم یه دمنوش بخورم

من: شرمنده عزیزم، جنازه نمیتونه آب جوش بذاره! پاشو یه تکون به خودت بده واسه خودت آب بذار

ما فکر میکنیم مصرف نخود فقط برای آشپزیه. برای فلافل و آش رشته مثلاً. یا برای فال نخود!! ولی نخود یه مصرف بسیار خوب دیگه هم داره که شماها ازش غافلید اما من ازش غافل نیستم

از اونجاییکه زکات علم(!) در نشر آن است، بیایید یادتون بدم

بنام خدا ... ده تا دونه نخود بردارید. (البته از لوبیا هم میشه استفاده کرد، ولی نخود چون گِرده، حس بهتری داره!) بعد شروع کنید با هر دونه نخود بیست قدم توی خونه راه برید. میشه چند قدم؟ آفرین، دویست قدم. بعد شروع کنید با هر نخود نوزده قدم راه برید. میشه چند قدم؟ احسنت! صد و نود قدم. بعد با هر نخود هیجده قدم راه برید، که میشه صد و هشتاد قدم. بعد هفده قدم. بعد شونزده قدم. و بعد همینطور ادامه بدین تا برسین به عدد یک.

نهایتاً جمع قدم ها رو که حساب کنید، میبینید که دو هزار و صد قدم راه رفتید. با کمک همین ده تا نخود فسقلی! زمان زیادی هم نمیبره. من تجربه کردم هر بار نهایتا شونزده دقیقه زمان میبره. همه ما در طول روز، قطعاً دقایق، و حتی ساعت هایی خالی داریم که میتونیم هر طور دوست داریم براش برنامه ریزی کنیم. نگید نداریم که باورم نمیشه ها

و اگه هر روز پنج بار این کار رو تکرار کنید، تا آخر شب ده هزار و پونصد قدم راه رفتید. متخصصین میگن کسی که روزانه ده هزار قدم راه بره، هشتاد درصد سلامتیش رو تضمین کرده. البته به شرط اینکه برای شام یه پیتزای خانواده با نوشابه میل نفرمایید

میدونم که اینو قبلا تو وبلاگم گذاشتم اما چون خودم خیلی دوستش دارم دوباره گذاشتمش!

دوستان قدیمی میدونن (الان دوستان جدید هم آگاه شدن) که یکی از علاقمندی های من، حل کردن جدوله. و معمولاً کنار صفحات جدول، یکی دو خط روزنوشت یادگاری مینویسم.

مثلاً :

* تاریخ خرید جدول (این رو معمولا همون صفحه اول مینویسم) : هشتم خرداد هزار و چهارصد و یک. چهارراه پارامونت. همراه دختر نازنینم

*پنجشنبه پانزدهم دی ماه هزار و چهارصد و یک. ساعت شش صبح. باران قشنگی میبارد. همه خواب و من بیدار. دارم آش رشته با نان میخورم. نوش جانم!

* پنجشنبه پانزدهم دی ماه هزار و چهارصد و یک. ساعت ده شب. عصر رفتیم خرید. تخمه و آجیل هندی و چیپس و پفک خریدیم. برنج هم خریدیم. برنج کیلو هفتاد و پنج هزار تومان. یا خداااااا !!!

*جمعه شانزدهم دی ماه هزار و چهارصد و یک. ساعت دوازده ظهر. هوا ابر و آفتاب است. بابا اینجاست. نیم ساعت تردمیل کار کردم. خسته نباشم!!

*جمعه شانزدهم دی ماه هزار و چهارصد و یک. عصر رفتیم آب تصفیه خریدیم. حلوای زرد و حلیم هم خریدیم.

*یکشنبه هجدهم دی ماه هزار و چهارصد و یک. ساعت هشت صبح. بچه ها خواب. هوا آفتابی. نهار شوید پلو داریم. من هنوز صبحانه نخوردم.

*دوشنبه نوزدهم دی ماه هزار و چهارصد و یک. ساعت هشت شب. برای شام کشک و بادمجان درست کردم. صبح رفتیم خیابان طالقانی. بارانی خریدم.

...............

دارم جدول حل میکنم. شرح رو میخونم: ماده اولیه قشنگ سازی!! با خودم میگم جوابش میشه یکی از لوازم آرایش دیگه. ولی آخه جواب پنج حرفیه. رژ لب چهار حرفه. ریمل هم همینطور. سایه هم همینطور. خلاصه عینکم رو که جابجا میکنم، میبینم نوشته: ماده اولیه فشنگ سازی جوابش هم میشه باروت

شرح رو میخونم: نویسنده پررو یی!!! با نامِ ماریوس وارگاس. با خودم میگم واه واه چه طراح جدول بی ادبی یه نویسنده هرچقدر هم که نویسنده توانایی نباشه، بازم باید احترامش رو نگه داشت، نباید بهش گفت پر روو عینک جابجا میشه و میخونم: نویسنده "پرو" یی با نام ماریوس وارگاس .. قیافه بنده کماکان ===>

شرح رو میخونم: پیشی! گیر نَده با خودم میگم طراح جدول دیگه رسماً دیوانه شده! آخه اینم شد شرح جدول؟ پیشی، گیر نده؟؟ دوباره روی شرح تمرکز میکنم و شرح رو میخونم: پیشی گیرَنده (یعنی کسی که سبقت میگیره) جوابش میشه "بادر" ..

به نظر من شما هم حتماً یه بخشی از اوقات فراغتتون رو اختصاص بدین برای حل جدول، خیلییییییی به معلومات آدم اضافه میکنه. بخدااااا

روز تعطیل بود. سر سفره داشتیم نهار میخوردیم. علی یه تربچه نقلی از ظرف سبزی برداشت تعارفم کرد. گرفتم و خوردم. بعد دوباره یکی دیگه داد. تشکر کردم و گفتم: مرسی عزیزم، نوش جانت، من تربچه برام خوب نیست. گفت: چرا؟ گفتم بخاطر کم کاری تیرویید یه چیزهایی مثل تربچه یا شلغم برام خوب نیست. کلا اکثر چیزهایی که زیر ِ زمین هستن، برام خوب نیست.

یه کمی فکر کرد و گفت: آهان فهمیدم مثلا جنازه برات خوب نیست

شما بگین من از دست این پسر چیکار کنم؟

امروز تولد همسر جانه. یازدهم دی ماه. بقول خودش: کلّ دنیا این روز بزرگ، یعنی تولد ایشون رو جشن میگیرن

هر سال اینو میگه و منم هر سال میگم: باید هم جشن بگیرن، کم کسی نیستی شما، هرچی نباشه همسر ِ نگین بانویی

خلاصه که امروز صبح تصمیم گرفتم به مناسبت تولدش، برخلاف هر روز باهاش مهربون باشم!!

صبح برای انجام کاری رفتیم بیرون. تو ماشین داشت میگفت عصر باید بریم جواب آزمایش های دخترو رو بگیریم. گفتم: از طریق واتساپ جوابش رو گرفته، دیگه نسخه کاغذی نمیخواد.

ایشون فرمودن نه لازمه! بخواد ببره پیش دکتر، جواب باید(!) کاغذی باشه.

منم گفتم نه جان دلم، اون دوره ما بود که جواب آزمایش رو روی کاغذ میدادن، الان دیگه عصر دیجیتاله، دیگه کمتر کسی از جواب کاغذی استفاده میکنه. ایشون سکوت کردن و من ادامه دادم: البته دوره ما کاغذی بود ولی دوره شما احتمالاً روی کتیبه های سنگی حک میکردن ایشون هم فرمودن: نه بابا! دوره ما که اصلا نمیدونستن آزمایش چیه

خلاصه که امروز اصلاً اذیتش نکردم و خیلی بسیار زیاد باهاش مهربون بودم

من با تو خوشم ...

*توی پست قبلی، یه بنده خدایی خصوصی نوشته بود: چه بی مزه! خوب باشه نظر ایشون محترم. اما این نوشته ها، هرچقدر هم بی مزه، برای من حکم ثبت خاطرات رو داره.