نگیــــــــن شیـــــــــــــراز

سلام عزیزان، روزتون بخیر و خوشی

از اونجاییکه این مدت پیگیر احوالاتم بودین و بابتش خیلی خیلی ازتون ممنونم، عرضم خدمتتون که دیروز رفتم ام.آر.آی رو انجام دادم و با توصیه های مفید و دعاهای شما عزیزان، خدا رو شکر خیلی شجاعانه!! از پسش بر اومدم. وقتی نتیجه آماده شد یه سی دی گذاشت کف دستم! که روش نوشته بود نامشخص.. یه ذره نگران شدم، پرسیدم ببخشید این کلمه نامشخص که روش نوشته یعنی چی؟ گفت چیز خاصی نیست، من چیز خاصی ندیدم ولی حتما سی دی رو به دکترتون نشون بدین. وقتی دید همونطور با نگرانی وایسادم و نمیرم! دستی زد پشتم و گفت برو عاموو میگم باکیت نی (طوریت نیست) برو دست خدا !! اسمش آقای حبیبی بود. خیلی خوش برخورد و ملایم و شوخ طبع. خدا حفظش کنه. این روزا آدم خوش اخلاق و صبور کمتر به پست آدم میخوره.

امروز صبح هم نتیجه رو بردم پیش دکترم، سی دی رو دقیق بررسی کرد . بعد خودمو هم صدا زد گفت بیا ببین داخل سرت چه خبره!! رو مونیتور یه سری لکه های سفید نشونم داد و گفت البته اینا مال قبل هست و جای نگرانی نیست. پرسید میگرن یا دیابت یا فشار خون داری؟ گفتم سالها قبل میگرن داشتم ولی چند سالیه خوب شدم؛ ولی فشار خون رو کماکان دارم و براش دارو مصرف میکنم. دیگه کلی با حوصله توضیح داد و خیالم رو از هر جانب راحت کرد که مشکل خاصی نیست ولی خوب شد که وضعیت مغز بررسی شد چون نگران تومور یا شروع بیماری ام.اس بودم که خیالمون راحت شد که چنین چیزی نیست. گفت به احتمال زیاد تشخیص دکتر گوش و حلق و بینی درست بوده و درگیری اعصاب سه قلوی صورت باعث درد شده و این درد هم بتدریج از بین میره و دیگه نیاز به دارو نداره. فقط برام قرص منیزینم(شایدم منگنز!) و ویتامین B1 نوشت.

بعد، از همسرم خواهش کردم یکی دو دقیقه بیرون باشه تا با دکتر تنها حرف بزنم. همسرم رفت بیرون و من یکی دو دقیقه از وضعیت روحی و مشکلاتی که دارم خیلی مختصر براش گفتم طوریکه بی اختیار اشکهام سرازیر شدن! آخرش هم گفتم دکتر دلم میخواد برم بشینم یه جایی مثل شاهچراغ و یه شبانه روز بی وقفه گریه کنم! با خودم گفتم الان میگه خانوم جان پاشو برو خونه اینقدر هم ناشکری نکن ملت هزار تا مشکل ریز و درشت دارن، اینقدر هم مثل بچه های زرزرو آبغوره نگیر، نمیبینی گوش تا گوش مریض نشسته تو سالن؟ خوب بجای اینکه وقت منو بگیری، پاشو برو همون شاهچراغ بشین اینقدرررر گریه کن تا جونت .... سلامت!

ولی نه، هیچکدوم از اینا رو نگفت. برخلاف انتظارم خیلی با حوصله به حرفهام گوش کرد. بعد به درِ مطب اشاره کرد و گفت: میدونی این در واسه چیه؟ با هق هق سر تکون دادم که: آره میدونم! گفت نه نمیدونی! این در واسه اینه که گاهی ببندیمش تا بیمار با خیال راحت و احساس امنیت، بتونه با پزشکش حرف بزنه.

خدا خیرش بده. خدا براش خوش بخواد. خوب که به حرفام گوش کرد، گفت خوب شد اینا رو گفتی، با این حساب باید دارو بخوری. یه سری دارو برام نوشت و گفت دو ماه این داروها رو استفاده کن بعد بیا ببینمت. تشکر کردم و بلند شدم که بیام بیرون، گفت اگه میدونی لازمه که هنوز حرف بزنی من میشنوم. گفتم نه دکتر جان ممنونم، تا همین جا هم ممنون لطف و حوصله تون هستم.

دکتر غافری ازتون ممنونم. اگه ده درصد مشکل منو، داروهایی که تجویز کردین خوب کنه، مطمئنم نود درصدش رو برخورد خوب و صبورانه و انسانی شما خوب میکنه. از شما ممنونم و بهترین های زندگی رو برای خودتون و عزیزانتون آرزو دارم ...

پ.ن: تو راه برگشت به خونه، به همسرم گفتم که وقتی ایشون بیرون رفت، در مورد چه چیزهایی برای دکتر حرف زدم. خودش میدونه من چیزی پنهان ازش ندارم. اصلاً وقتی با کسی بیست و چهار ساعت زیر یک سقف زندگی میکنی، نمیشه چیزی ازش پنهان داشت. ولی خوب حریم پزشک و بیمار یه حریم خصوصیه و از همسران عزیز، در فرصتی دیگر پذیرایی خواهد شد!

دیشب با همسرجان رفتیم پیاده روی. میخواستم تنهایی برم ولی تا دید من لباس پوشیدم، گفت وایسا منم میام، نمیخواستم ببرمش!! ولی اومد

طرفهای رهگذر و علیرضایی یه پنجاه دقیقه پیاده روی کردیم. هوا خیلی خنک و خوب بود. بعد اومدیم خونه ماشین برداشتیم و رفتیم سمت فرهنگ شهر. جلوی قنادی تمشک ماشین رو پارک کردیم و از قنادی دو عدد ناپلئونی خریدیم و با چنگال های یکبار مصرفی که بهمون داد، خوردیم. پیاده روی اون قسمت خیلی پهنه و کلاً فضای دلباز و خوبی داره. وسط پیاده رو، نیمکت های پهن چوبی گذاشتن که مشرف به خیابونه. روبرو هم نیمکت هایی هست که پشت به خیابونه. ما روی یکی از این نیمکت های وسط پیاده رو نشستیم. روی نیمکت روبرومون، یه آقایی نشسته بود و سرش تو گوشیش بود.

به همسرم گفتم به این آقایی که روبرومون نشسته نگاه کن و تو ذهنت یه قصه کوتاه براش بساز!

گفت منظورت رو متوجه نمیشم. گفتم ببین مثلاً فکر کن اسمش چی میتونه باشه؟ چند سالشه؟ شغلش چیه؟ از این جور چیزا دیگه ..

همسرم گفت خانم جان بشین زندگیتو بکن! به کار مردم چیکار داری؟

من: تو رو خدا تو رو خدا، جاااااااان من، حالا یه بار ازت یه چیزی خواستما، اصلا من میخواستم تنها بیام

آقوی همسر : باشه بابا باشه، ای خدا امان از دست تو

من: میسی

خوبیش این بود که آقاهه شش دانگ حواسش تو گوشی بود و اصلاً متوجه ما نبود.

همسر کمی زیر چشمی نگاهش کرد، کمی فکر کرد و گفت: سنّش به نظرم بین سی و پنج تا چهل ساله ..

من: نوچ! به نظر من چهل و یکی دو سال رو شیرین داره!

همسر: خوب منم همین حدود گفتم دیگه ..

من: نخیرم! بین سی و پنج تا چهل و دو، هفت سال اختلافه

همسر:

من: خوب، بهش میاد اسمش چی باشه؟

همسر: یه چیزی تو مایه های کمال.

من: نع! محسن یا مجید بیشتر بهش میخوره

همسر: نه همون کماله، مطمئنم کماله!

من: باشه بابا اصلاً کمال، ولی کمال هم باشه من مطمئنم تو خونه محسن صداش میکننخوب حالا به نظرت شغلش چیه؟

همسر: به نظرم کارمنده.

من: از کجا میدونی؟

همسر: از لباس پوشیدنش اینطور بر میاد.

من: آره موافقم. بهش میخوره کارمند باشه. خوب به نظرت متاهله یا مجرّد؟

همسر: متاهله .

من: آره منم فکر میکنم متاهل باشه. خوب به نظرت بچه هم داره؟

همسر: آره یه دونه بچه داره.

من: یوخ! دو تا بچه داره! یه پسر یه دختر

همسر: وایسا وایسا، ولی نه فکر نکنم متاهل باشه، مجردّه!

من: واااا ...چراااا؟ تا سی ثانیه قبل متاهل بود که!!

همسر: چون اگه متاهل بود، این وقت غروب، اونم روز تعطیل، تنها نمیومد بیرون.

من: اوا آرررره راست میگیا، ولی ببین، شاید با خانمش دعوا کرده! خانمش هم قهر کرده بچه ها رو برداشته رفته خونه باباش

همسر: آره اینم ممکنه

من: الهی بمیرم! من میبینم این بینوا همه ش سرش تو گوشیشه، لابد داره عکس های خانمشو نگاه میکنه غصه میخوره

همسر: نه بابا داره موجودی بانکیش رو چک میکنه ببینه تا آخر ماه چقدر براش مونده

من: میای بریم با خانمش حرف بزنیم از خر شیطون بیاریمش پایین؟ بخاطر بچه هاشون

همسر: مگه تو میدونی خونه ش کجاست؟

من: به خونه خودش چیکار دارم؟ حواست کجاست؟ دارم میگم قهر کرده رفته خونه باباش!

همسر: آهان یادم نبود قهر کرده! خوب مگه تو میدونی خونه باباش کجاست؟

من: میگردیم پیدا میکنیم، مگه شیراز سر و تهش چقدره؟ جوینده یابنده ست

...............................

حیف که آقاهه پا شد رفت وگرنه هر طور شده با خانمش آشتیش میدادیم

دقایقی بعد ...

من: میگما همسر جان، این آقا پسر ریشوئه هست تو اون ماشین سفیده نشسته، به نظرت چند سالشه؟

همسر: پاشو خانم جان، پاشو بریم خونه، سر راه باید تخم مرغ و آبغوره هم بخریم

...................................

دلخوری ها برطرف شد! به همین سادگی و به همین خوشمزگی!

خوب دوستان، تا دلخوری های بعدی شاد و پیروز باشید

رویا میسازم ...

این روزها خیلی موودی شدم. بقول شیرازیا حال گردون میکنم! یعنی هی حالم عوض میشه. گاهی حس میکنم همه درهای دنیا به روم بسته شده ،دو ساعت بعدش میبینم اوااا یکی درها رو وا کرده!

شما مجبور نیستین اینا رو بخونین دوستان! هی میام مزاحم اوقاتتون میشم! من در واقع اینجا دارم یه پرونده پزشکی واسه خودم ثبت میکنم

دیشب دوباره اون درد جهنمیه اومدش. لعنت بهش. اصلا نمیخوام زیاد در موردش بنویسم که فکر کنه علی آباد هم دهیه! والا بخدا.. درد میکشیدم و با خودم فکر میکردم من باید یه کاری کنم، اینطوری پیش بره، تا دهم خرداد روحم شاد و یادم گرامی میشه که! زمان گذشت و با تمهیدات همیشگی، درد ساکت شد. رفتم خوابیدم. در واقع غش کردم! باور کنید خواب بودم اما مغزم پردازش میکرد و دنبال راه چاره میگشت. خواب دیدم تو بیمارستان هستم و قراره ام آر آی بشم. بعد عارف و لیلا فروهر دارن فرم رضایت رو امضا میکنن لیلا هم یه لباس سفید ماکسی خوشگل تنش بود انگار میخواست بعد از امضای فرم رضایت، بره رو صحنه! عارف ولی یادم نیست چی تنش بود! امشب بیشتر دقّت میکنم!

دم صبح یه چشم خواب و یه چشم بیدار، یادم افتاد که ای وااااااااای من لیلا رو چرا یادم رفته بود؟ (فروهر نه، یه لیلای دیگه!!) آخه ما یه لیلای گل داریم تو آشنایان. وااای من چرا یادم نبود لیلا تو بیمارستان دال کار میکنه؟ اونجا پرستاره. همون بیمارستانی که دیروز رفتم و گفت تا هجدهم خرداد نوبت نداریم و من بناچار برگشتم مرکز اولی و همون نوبت دهم خرداد رو گرفتم. چرا من یادم به لیلا نبود؟ خوب خدا رو شکرررر! امروز زنگ میزنم به لیلا و میگم لیلا جون به دادم برس دارم میمیررررررم! تو رو خدا یه نوبت اورژانسی از بخش ام آر آیتون! برام بگیر، خدا خیرت بده.

صبر کردم کمی زمان بگذره تا بتونم بهش زنگ بزنم. و تو این مدت فکر کردم چرا من زودتر به فکر لیلا نیفتاده بودم؟ همینطور فکر میکردم که یهو انگار یکی یه پتک محکم کوبید تو مغزم! یه فکری اومد تو سرم . یه فکری که تنم لرزید. یه لحظه با خودم گفتم میخوای چیکار کنی نگین خانوم؟ میخوای زنگ بزنی لیلا برات پارتی بازی کنه؟ میخوای از آشنایی که داری، استفاده کنی؟ نگین خانوم! تو به اون پیرمرد بیمار روستایی فکر کردی که از روستاشون کوبیده اومده شیراز واسه ام آر آی؟ پیرمردی که نه سواد درست حسابی داره، نه راه و چاه بلده، نه مسیرها رو بلده، نه دوست و آشنایی داره، و بدتر از همه، نه پول داره. بهش فکر کردی واقعاً؟ تو به اون کوچولوی هفت هشت ساله فکر کردی که بیماره و باید ام آر آی بشه و با تن نحیف بیمارش تو نوبت انتظاره؟ به اون جوونی که سردردهای مداوم داره و دکتر براش ام آر آی نوشته و مادرش شبانه روز دست به دعا ست و هزار جور نذر و نیاز میکنه که خدایا بچه ام طوریش نباشه؟ به اینا فکر کردی تو؟ نگین خانوم، بیشتر عمرت گذشت و هنوز سر پلّه اولی. ادّعات هم گوش فلک رو کر کرده، بنی آدم اعضای یکدیـــــ .. ببند دهنتو نگین خانوم، تو رو چه به این حرفا؟ تو رو چه به فکر همنوع بودن؟ تو داری میری نوبت یه بیمار بیچاره رو که چه بسا از تو خیلی بیشتر درد میکشه غصب کنی. داری میری پا بذاری رو حق دیگران. تا وقتی طرز فکرت اینه و اینقدر بی انصاف و خودخواهی، برو بشین سرجات و اینقدر درد بکش تا بمیری ..

ور ِ مظلومم زیر لبی شروع کرد که: خیییییلی خوب بابا بسه دیگه، تو رو خدا اینقدر دعوام نکن. خوب غلط کردم .ببخشید. دیدی که خودم زود متوجه شدم دیگه. دیدی که زنگ نزدم به لیلا. حالا چرا هی خفّت ام میدی؟ خیلی خوب بسّه دیگه، نمیبینی درد دارم گناه دارم؟!

یک ساعتی گذشت. یقه خودمو ول کردم! فکری به سرم زد. پاشدم زنگ زدم بیمارستان کوثر. گفتن باید حضوری بیای. به همسرم گفتم میای بریم کوثر؟ گفت آره. رفتیم کوثر. از در و دیوار مریض میبارید. زن و مرد، پیر و جوون. زیر زمین، بخش ام آر آی. سه تا فرم دادن پر کردم. گفت برای اول خرداد. عین گدای سامره گردنمو کج کردم گفتم خانوم بخدا دردم زیاده. گفت سی ام اردیبهشت، دیگه هم چونه نزن. گفتم اوکی، دم شما هم گرم.

برگشتیم خونه. تو راه برگشت ساکت بودم. همسرجان گفت ساکتی. گفتم دارم فکر میکنم. مثل همیشه گفت با صدای بلند فکر کن! گفتم نمیشه، این شاخ به اون شاخ میپّرم. گذاشت به حال خودم باشم.

به لیلا فکر میکردم، به بیمارستان کوثر، به اون حیاط سرسبز و دلباز ورودی بیمارستان. به باغبونی که داشت گلها رو آب میداد و آهنگی رو با سوت میزد. به اون سرسبزی و آرامشی که حتی با وجود بیماری، میتونستی کلّی ازش لذت ببری. به نگهبان های آبی پوش بیمارستان که با حوصله بیماران رو به بخش های مختلف راهنمایی میکردن. به اون زیرزمین. به اون فرمی که پر کردم. به مواردی که باید بله یا خیر تیک میزدم. به اون موردی که نوشته بود آیا ترکش تو بدنتون هست؟ صورتم نه، قلبم تیر کشید.به جنگ فکر کردم. به خمپاره. به تیکه های تیز و نامرد فلزی که تو بدن شیرمردان سرزمینم جا خوش کردن. به دردی که سالهاست دارن میکشن. به صبوریشون. به خانواده هاشون. به درد مختصر خودم. به نوبت اول خرداد. به قسمت و نصیب. به کار خود گر به خدا بازگذاری حافظ. به آدمیزاد که بقول مادربزرگم با یه غوره سردش میشه و با یه مویز، گرم.

بچه ها من مطمئنم دعای شماها پشت سرمه. من میدونم شماها دعا میکنین برام. نمیخوام قضیه رو فیلم هندی کنم اما من به دعا خیلی معتقدم. اصلاً آدم مذهبی نیستم اما به دعا خیلی معتقدم. دم همه تون گرم.

دیشب برادر همسرجان زنگ زد حالمو بپرسه. درست همون موقعی که من درد شدید داشتم. همسرم گفت هنوز درد داره و تا دهم خرداد هم ناچاریم منتظر بمونیم. شنیدم که بنده خدا گفت ای بابا نمیشه این طفلک! (چیه؟ طفلک هشتاد ساله ندیدین؟!) همینطور درد بکشه که، خوب جاهای دیگه مراجعه کنین شاید نوبت زودتر بدن، میخوای من پیگیر باشم؟

برام جالبه که یارون شوهر (توضیح میدم) فکر میکنن من طفلکی هستم! دیگه نمیدونن پشت نقاب این طفلک، چه مار غاشیه ای خوابیده که

تهرانی ها بعد از ازدواج، به اقوام مرد میگن فامیل شوهر، و به اقوام زن میگن فامیل زن؟ (اینو مطمئن نیستم). شیرازی ها به اقوام مرد میگن یارون شوهر، به اقوام زن میگن یارون زن. آذری ها به اقوام مرد میگن زینال آدامی (آدمهای زینال) و به اقوام زن میگن زینب آدامی (آدمهای زینب)

ببنید همینطور دارم زکات علم و دانشم رو پخش میکنم

سلام دوستان، روزتون بخیر و خوشی

خوب من اون روزی که رفتم به امید اینکه دندون عقل رو بکشم و از درد راحت بشم، گفتن مشکل از دندون نیست و باید بری پیش دکتر مغز و اعصاب! میخواستم بگم دکتر جان منو نگاه کن، کدومشو در من میبینی؟ مغز میبینی؟ اعصاب میبینی؟! هرچی اصرار کردم دندونه رو بکشه قبول نکرد گفت دردت که بهتر نمیشه هیچ، مشکلی هم به مشکلاتت اضافه میشه.

دارم مختصر میگم چون اوضاعم یه کمی قاراشمیشه فقط گفتم بیخبر نذارمتون.

دیگه از طریق سایت، زودترین نوبت دکتر مغز و اعصاب گرفتم و دیروز صبح که شنبه باشه رفتم پیشش. دکتر عبدالله غافری ... کل ماجرا رو براش گفتم، آزمایش و سونو و همه رو دید و گفت خوب ظاهراً همکاران من در حوزه تخصص خودشون هر کاری لازم بوده انجام دادن، الان منم در حوزه خودم، معتقدم یه ام آر آی لازمه که وضعیت مغز بررسی بشه. یه سوال جالبی هم کرد. گفت این اواخر استرس نداشتی؟ عصبی نشدی؟ خیره خیره در وی نگریستم و گفتم ایران زندگی میکنم دکتر جان ...

گفت میخوام ام آر آی با تزریق بنویسم، مشکل کلیه نداری؟ گفتم با تزریق یعنی چی؟ گفت با تزریق یه ماده بخصوص، ام آر آی وضوح بیشتری داره و جزئیات بیشتری رو نشون میده. گفتم نمیدونم وضعیت کلیه ها چطوریه ولی مشکلی که ندارم. دیگه یه آزمایش بی یو ان و کراتینین نوشت که همون ظهر رفتم انجامش دادم (نیاز نبود ناشتا باشم) عصر هم از طریق واتساپ جواب رو گرفتم و ظاهرا مشکلی نیست.

دیگه افتادم دنبال نوبت ام آر آی. زودترین نوبتی که تونستم گیر بیارم، دهم خرداده. یعنی هفده روز دیگه. جای دیگه رفتم گفتن زودتر از هیجده خرداد نوبت نداریم. جای دیگه رفتم گفت اولین نوبت خالیمون تیر ماهه! دیگه برگشتم همون جای اولی گفتم نوکرتم همون ده خرداد رو بهم نوبت بده دستت هم میبوسم.

خلاصه حالا منتظرم دهم خرداد بشه برم ام آر آی.

درد هم تا وقتی مسکن میخورم خوبه ولی گاهی حتی با مسکن هم خوب نیست.

ایشالا یه ذره اوضاع احوال روحانیم! بهتر بشم میام...

میدونین امروز چی شد؟ نمیدونین که! از درمانگاه بهم زنگ زدن گفتن شما چهارشنبه آینده تشیف بیارید!!! گفتم شوخی میکنید دیگه؟! گفتن نه عزیزم کاملاً جدی هستیم، امروز کنسلی نداریم وقت های شنبه هم کاملا پر شده و ما خیلی تلاش کردیم که کار شما رو راه بندااااااااا ...........

نذاشتم حرفش تموم بشه، با مهربانی! گفتم سپاس بیکران و ایشالا روز خوبی داشته باشید، و تق! تماس رو قطع کردم. بعد شروع کردم خندیدن. بخدا راست میگما! کلی خندیدم. تا حالا شده از شدت " خدایا چیکار کنمی" (ببینین چه اصطلاح قشنگی یادتون دادم)!!بیفتین رو خنده؟ همسرم هاج و واج نگام میکرد و مونده بود که آیا خبری شنیدم که بشدت خوشحالم کرده یا به جنون مبتلا همی گشتم؟

خوب بقیه شو تند تند و مختصر میگم چون هم خودم بسکه در موردش نوشتم خسته شدم، هم میدونم حوصله شما عزیزان رو هم سر بردم. ببخشین!!

دیگه زنگ زدم درمانگاه ایران. گفتن فردا عصر ساعت 4 بیا بکشیم. گفتم آخ جوووون فردا دیگه راحت میشم. بعد فوری نیشمو جمع کردم و به خودم نهیب زدم که: ببین بیخودی ذوق نکن. گفتم امروز هم قرار بود بری بکشی اما نشد. خلاصه من تا روی یونیت دندانپزشکی نشینم، تا پیش بند صورتی خش خشی بهم نبندن، تا آمپول بیحسی بهم نزنن، تا دکتر کلبتین (هرکی گفت کلبتین چیه جایزه داره!!) دست نگیره و ریشه این درد کوفتی رو از فکّ من نکشه بیرون و محل کشیدگی!! رو با جوالدوز ندوزه، من باور نمیکنم! درد دارم ولی خدا رو شکر اون درد شدیده دیگه نیومده سراغم (خدایا پناه بر تو). دیگه توکل بر خدای مهربان تا فردا ساعت 4 عصر. خلاصه که تا اطلاع ثانوی، هنوز یک عدد نگین بانوی عاقل داره واسه شما پست میذاره

عصری دخترم تصادف کرد. نگران نشید طوری نشده! عصری داشت از سر کار برمیگشت زنگ زد گفت مامان میای بریم بیرون؟ گفتم آره اتفاقا امروز همه ش مشغول جارو و گردگیری بودم، کلّی حوصله ام سر رفته. یه ربع دیگه زنگ زد فکر کردم میخواد بگه لباس بپوش بیا پایین، دیدم میگه سلام مامان جان، خوبی؟ بابا هست؟ گوشی رو میدی بهش؟

اوایل از شنیدن این جمله خیلی نگران میشدم ولی الان دیگه وقتی میبینم خودشون زنگ زدن و سالم و سلامت هستن خیالم راحت میشه که خوب خدا رو شکر هرچی که بوده بخیر گذشته ولی تا ته ماجرا رو دیگه میدونم که چی شده!!

وقتی بچه ها پشت تلفن میگن "سلام مامان جان، خوبی؟ بابا هست؟ گوشی رو میدی بهش؟" یعنی قضیه از حوزه استحفاظی مامان فراتره!!

گوشی رو دادم به همسر جان و دیدم بعععععله، دختر خانوم گل ما، از پشت کوبیدن به یه ماشین دیگه و الان هم وایسادن کارشناس بیاد. کارشناس هم نیومده گفته درست آدرس ندادین! ما مأمور فرستادیم آدرس رو پیدا نکرده برگشته، هر وقت آدرس درست دادین مأمور میفرستیم!! شاد و پیروز باشید!

خلاصه دختر گلی مجبور شده مدارک ماشین و گواهینامه رو بده به فرد خسارت دیده تا فردا ماشینو ببره برآورد خسارت کنه.

جونم براتون بگه طی مدتی که منتظر کارشناس بودن (که نیومده) دخترم با همسرِ اون آقایی که پشت فرمون بوده، حسابی گپ زدن و کلّی دوست شدن و شماره تلفن رد و بدل کردن و چقدر خوشحال شدن از آشنایی همدیگه و وااااای چه دختر خانم نازی و اصن خسارت فدای سرت و وااای چه خانم با شخصیتی و اصن انگار ابر و باد و مه و خورشید و فلک دست به دست هم دادن تا این تصادف اتفاق بیفته و باعث آشنایی اینا بشه، و به نظر طرفین این تصادف چقدر میمون و مبارک بوده و طرفین کلّی جیگرتو برم من و اصن گور بابای خسارت ماشینها و ای باباااا خدا کنه به جون ِ آدم نخوره و اصن تف به جیفه دنیا و بر چشم بد لعنت و اصن پول چرک کف دسته و وااااای مامان نمیدونی چه خانم با شخصیتی بود و کلاً چقدر خوب شد که تصادف کردم!!

هووووووووووووف

چند روز قبل دخترم گفت مامان من امروز صبح بیکارم، میای بریم بیرون؟ گفتم آره که میام. چی بهتر و قشنگتر از لحظات مادر دختری؟ (که این روزها به دلیل مشغله کاری دخترم، کمتر فرصتش پیش میاد)

رفتیم عفیف آباد. مجتمع ستاره فارس. داشتیم نم نم قدم میزدیم و ویترین ها رو نگاه میکردیم. بماند که من بیشتر از ویترین ها، مردم رو نگاه میکردم و تو ذهنم برای هر کدومشون یه قصه میساختم: اینی که اومده اینجا، آیا واقعا به قصد خرید اومده یا مثل ما اومده وقت بگذرونه؟ تو دلش چه خبره؟ یعنی خوشحاله؟ از زندگیش راضیه؟ مشکل خاصی تو زندگیش نداره که فکرش رو مشغول کرده باشه؟ حتی حدس میزدم اسم این خانم یا آقایی که از روبروم میاد، چی میتونه باشه؟ چند سالشه؟ و خلاصه افکاری از این دست.

ندایی درونم میگفت نگین خانوم سرتو بنداز پایین ویندو شاپینگتو بکن، اینقدر هم به کار مردم کار نداشته باش. یواشکی یه دونه زدم پس کلّه ندا خانوم و گفتم این برات درسی میشه که تو کار بزرگتر از خودت فوضولی نکنی.

جلوی یه بدل فروشی دخترم وایساد گفت مامان میای بریم من یه دستبند بخرم؟ گفتم آره. رفتیم داخل. دخترم یه عادتی داره که به نظرم قشنگه. هیچوقت جلوتر از من وارد هیچ مغازه ای نمیشه. همیشه یه دستشو میذاره پشتم و میگه بفرمایید مامان جان. ای که الهی من دور این ادبش بگردم! جیگر خودمه. البته پسرم هم قربونش برم همین عادت رو داره. اونم عسل خودمه.

رفتیم داخل مغازه، فروشنده یه دختر خانم هیجده نوزده ساله بود، زیبا و خوش مشرب. سلام بلند بالایی کردم و با گرمی حالشو پرسیدم و خسته نباشید گفتم. دخترم هم همینطور. صورت ناز دخترک اینقدر جوان و شاداب و لطیف بود که بی هیچ آرایشی، به نظرم یکی از زیباترین تابلوهای خلقت بود.

خلاصه ...

دخترم داشت توی ویترین دنبال دستبند ساده میگشت و به دخترک فروشنده میگفت یه چیز ساده میخوام، یه چیز خیلی ساده.

دخترک هم دستبندها رو نشون میداد و راهنمایی میکرد. منم داشتم به در و دیوار و دکور مغازه و گاهی هم به اجناس داخل ویترین نگاه میکردم. یه لحظه دخترم صدام زد گفت مامان بیا ببین این قشنگه؟ عینک نداشتم، چشمامو ریز کردم و نگاه کردم دیدم یه رشته زنجیر خیلی باریکه که برگهای ظریفی بهش متصله. گفتم آره مامان جان، قشنگه. دخترم برگشت با خنده به دخترک فروشنده گفت: نمیدونستم مامانم ماری جوآنا میشناسه و میپسنده!!

من با تعجب به اون دو تا وروجک خندان نگاه کردم و به دخترم گفتم چی میگی تو دختر؟!!

دخترم گفت خوب مامان جان درست دقّت کن، اینا برگ ماری جوآنا ست دیگه. کیفم رو باز کردم عینکم رو در آوردم زدم به چشمم و دوباره دقت کردم به دستبند. بعد با خونسردی عینکمو تا کردم گذاشتم کیفم و گفتم شماها به نظرم یه دکتر برید، چون ذهنتون کجه! به نظر من که برگ مو میاد، از اینایی که باهاش دلمه درست میکنیم!!

دخترم دیگه غش کرد از خنده و اون وروجک شیطون هم در حالیکه میخندید، خیلی مهربانانه نگام کرد و به دخترم گفت: آآآآآآخی، معلوم میشه مادرتون روح پاکی دارن!!

هر سه خندیدیم و دخترم خریدش رو انجام داد و من در حالیکه داشتم از مغازه بیرون میومدم سرمو برگردوندم و خطاب به اون وروجک ناقلا گفتم: خداحافظ ای روح ناپاک! روز خوبی داشته باشی ..

دخترک از خنده ریسه رفته بود که از مغازه اومدم بیرون و در حالیکه هنوز صدای خنده قشنگش تو گوشم بود، ته دلم برای اون نازنین و تمام دخترکان گل سرزمینم آرزوی سلامتی، سعادت و خوشبختی کردم ...

امروز بعد از ظهر درد داشتم.

نه نشد ...

امروز بعد از ظهر دررررررد داشتم.

نه بازم نشد ...

امروز بعد از ظهر به معنی واقعی کلمه داشتم میمرررررردم.

امروز بعد نهار دردی رو لمس کردم که نه طی این یکی دو ماهه اخیر، که تو کلّ زندگیم لمس نکرده بودم.

به جرأت میتونم بگم که انگار پر زورترین و وحشی ترین موجود دنیا، ناغافل بهم حمله کرد. انگار صد تا میخ کلفت و تیز رو از همه جهت تو گوشم و سرم و گلوم فرو میکردن.

نمیدونم چه کوفتی بود لعنتی. مثل صاعقه نازل شد. نمیتونم توصیفش کنم.

فقط میدونم یهو خیییییلی وحشی شروع شد و بر خلاف دفعات قبل، ثانیه به ثانیه بدتر و بدتر میشد.

مثل همیشه سریع یه مسکن خوردم، اسپری بیحسی زدم، همسرم حوله گرم کرد گذاشتم روش. اما نشد که نشد که نشد ..

تا جاییکه از شدت درد، نشستم و شروع کردم زار زار گریه کردن و به خدا التماس کردن که خدایا خوبش کن، خدایا به دادم برس. خدایا کمکم کن...

اما خوب نشد لعنتی .. خوب نشد ...

همسرم که بشدّت پریشون بود و تو هال قدم میزد و کاری هم از دستش بر نمیومد، یهو وایساد، یه کمی خیره خیره نگام کرد، بعد رفت سریع لباس پوشید و در حالیکه از در میرفت بیرون، گفت من الان برمیگردم. تا بیام بپرسم کجا؟ رفته بود. گفتم لابد رفته یه مسکن قویتر یا یه دارویی چیزی بخره.

تقریبا ده دقیقه بعد زنگ زد. گفت لباس بپوش بیا پایین.

به هر مصیبتی بود پاشدم لباس پوشیدم رفتم پایین. سوار شدیم و تو ماشین برام توضیح داد که رفته درمانگاه نزدیک خونه و با پذیرش بخش دندانپزشکی صحبت کرده که یه مورد اورژانسی هست که درد زیادی داره. اونا هم گفتن باشه بیاد بین مریض معاینه بشه.

داشتم میگفتم ای بابا، من که دردم از دندون نیست که، مگه نه که من دارم آنتی بیوت........

حرفم هنوز تو دهنم بود که رسیدیم دم درمانگاه!

مدتی نشستم تو سالن انتظار، در حالیکه دردم داشت یواش یواش آروم تر میشد. تا اینکه صدام کردن و رفتم داخل. وقتی رفتم داخل و شرح حال این مدت اخیر رو برای خانم دکتر گفتم، اول عکس دندون ها رو با دقت نگاه کرد، یه معاینه دقیق و کامل هم از دندون هام کرد، بعد یه کاری کرد که تا حالا نه دیده بودم و نه شنیده بودم. فقط گفت تحمل کن شاید درد داشته باشه. در حالیکه نگران بودم که لابد میخواد بدون بیحسی دندونمو بکشه!!!خدایا یعنی چیکار میخواد بکنه؟ با نگرانی به دستهاش نگاه میکردم که ببینم سمت ساطور میره یا گاز انبر؟ که دیدم نه بابا، یه تیکه پنبه نرم و لطیف برداشت، تو دلم گفتم هووووووف، خدایا شکرت به خیر گذشت. پنبه که درد نداره.

پنبه رو برداشت، یه اسپری مخصوصی رو به مقدار خیلی زیاد پاشید رو پنبه. بعد گفت بگو آآآآآآآآ، گفتم آآآآآآآ ... پنبه رو گذاشت رو دندون آخری. دندون عقل. به محض اینکه پنبه رو گذاشت و فشار داد، دندونه یه جوری تیررررر کشید که بی اختیار از ته دل گفتم آآآآآآآآااخخخخخخ و خدا منو ببخشه، یه جووووری کوبیدم رو دستش و دستش رو پس زدم که تو دلم گفتم این امشب میره خونه به خانواده اش میگه امروز یه بیمار وحشی بیشعور داشتم که داشت منو میکشت!!!

بعد که پنبه رو برداشت و اون درد برق آسا برطرف شد و تونستم نفس بکشم، بازوش رو گرفتم بوسیدم (خوب دستش دستکش بود، بعدشم دندونی(!) بود، نمیشد بوسید!!) و به هزار زبون ازش عذرخواهی کردم. گفتم ببخشید بخدا اختیاری نبود، خیلییی درد داشت، حلالم کنید.

خیلی شیرین خندید، جوون بود، زیبا بود، مهربون بود. با یکی از خوش آهنگ ترین صداهایی که تو عمرم شنیدم گفت: نه عزیزم شما ببخشید که دردتون اومد. بعد قشنگ با حوصله برام توضیح داد که اینو بهش میگن تست سرما. دندونی که مشکل داره، در برابر این تست عکس العمل نشون میده. منم خندیدم گفتم خوب عزیز دل، قبلش یه بوقی، چراغی، راهنما یی!!!

با خنده گفت آخی ببخشید، دردت از دندون عقله، باید بکشی تا درد برطرف بشه.

به مصداق مَثَل معروف ِ " به مرده که روو بدی میگه چرا کفنم ساسون نداره؟" خودمو لوس کردم و گفتم خانم دکتر میدونم بی نوبت اومدم ولی تو رو خدا اگه میشه لطف کنید همین الان بکشید منو از این درد لعنتی نجات بدید. با همون ملایمت و مهربونی گفت نه عزیزم نمیشه، کار من نیست، کار جرّاحه، چهارشنبه ها دکتر معتضدیان اینجا هستن و شنبه ها دکتر مِیگٌلی، به پذیرش میگم زودترین نوبت رو بهتون بده.

بازم ازش تشکر و عذرخواهی کردم و گفتم این اولین باره من به این درمانگاه میام، اسم شریفتون رو میشه بدونم؟ گفت هاشمی هستم.

چه اسم قشنگی. هاشمی .. دکتر هاشمی .. دکتر هاشمی مهربون..

برگشتم سالن انتظار و مثل زنی که تازه از درد زایمان فارغ شده باشه، ولو شدم رو صندلی! همسرم رفت پذیرش، گفتن همه نوبت های چهارشنبه و شنبه گرفته شده ولی چون خانم دکتر گفتن مورد اورژانسیه، سعی میکنیم چهارشنبه بهتون نوبت بدیم.

حالا قراره بهمون زنگ بزنن.

تو ماشین که داشتیم برمیگشتیم خونه، همسرم گفت تو تمام این مدت، به این شدّت درد نگرفته بود. گفتم آره امروز اصلاً یه درد دیگه بود، اسم درد امروز رو گذاشتم درد جهنّمی..

وقتی اومدیم خونه، سریع یه چای دم کردم،نشستم روی مبل و در حالیکه لیوان چای نباتم رو مزمزه میکردم، به همسرم گفتم من اگه مٌردم، خانم دکتر هاشمی رو خبر کن، صداشو که بشنوم، زنده میشم!

خلاصه که، خانم دکتر هاشمی مهربون، عزیز دل، بقول شاعر:

الهی تب کنم، شاید پرستارم تو باشی

یه چیزی برام خیلی جالبه،میدونین چی؟

اینکه من گاهی به یه چیزی فکر میکنم، بعد چیزی سر راهم قرار میگیره که دقیقاً مرتبط با چیزیه که بهش فکر میکنم. مثال میزنم. یکی دو شب قبل که باز نصف شب درد بی معرفت! گرفته بود و ول هم نمیکرد، داشتم تو هال قدم میزدم و با خودم فکر میکردم که حتّی اگه به لحاظ روحیه، آدم سن و سالش رو حس نکنه، وضعیت جسمانی، سن و سال آدم رو یادش میاره.

بعد همون فرداش، دقیقاً همون فرداش، داشتم برای بار نمیدونم چندم! به نسخه صوتی " وقتی از دو حرف میزنم، از چه حرف میزنم" جناب موراکامی گوش میکردم. تا رسیدم به این بخش:

چیزی که ممکن است کمی با برآورد های ذهنی نخواند، بالا رفتن سن است.

دیگر بعد از چهل سال قادر نبودم زمان دویدنم را بهبود ببخشم.

گریزی از سن و سال وجود ندارد.

هرکس در مقطعی از سن به نقطه اوجش میرسد و بعد از آن همه چیز ثابت میماند.

البته من منکر تفاوت های فردی نیستم مثلا در حوزه ادبیات نقطه اوج به سن خاصی محدود نمیشود.

مثلاً داستایوسکی برادران کارامازوف را حول و حوش شصت سالگی نوشت.

دومینکو اسکارلاتی در طول حیاتش 555 سونات برای پیانو نوشت که اغلب آنها مربوط به 47 تا 62 سالگیش است.
اما در مورد دویدن و سن و سال قضیه تا حد زیادی فرق دارد.
تا مدتها روال ثابتی در دویدن داشتم اما خیلی زود نشانه های تغییر نمایان شدند.

مثل همیشه تمرین میکردم اما با گذشت سن و سال، رفته رفته متوجه شدم رسیدن به زمان سه ساعت و چهل دقیقه دویدن دشوار تر است.

قدری شوکه بودم
با خودم میگفتم مگر چه اتفاقی افتاده؟
در مخیّله ام نمیگنجید قوای جسمانیم سیر نزولی را شروع کرده باشد. اما انکار این واقعیت، تغییری در نظام طبیعت بوجود نمیاورد. رکورد هایم رفته رفته پایین می آمدند.

.............

*اگه دلتون خواست، اگه فرصتش رو داشتین، این کتاب صوتی رو جداً پیشنهاد میکنم. من چند بار گوش کردم و هنوزم مشتاقم بارها و بارها بشنوم، چون مطمئنم هرچقدر که بشنوم، بازم لذّت میبرم. طولانی هم نیست، میتونید همینطور که دارید ریز ریز کارهاتون رو انجام میدین، گوش کنید و لذّت ببرید.

سایت ایران صدا، کتاب گویا:

در این کتاب شما با امور شخصی، برنامه‌های روزانه، علاقه‌‌مندی‌ها، خاطرات و به‌طور کلّی فلسفه‌ی زیست و نوع نگاه موراکامی به پدیده‌ها و رخدادهای گوناگون آشنا می‌شوید و می‌فهمید که چطور می‌توان از رنج‌ کشیدن دست برداشت و لحظات عمر را به دلخواه سپری کرد.

سلام بر دوستان گل و مهربوووون خودم ..

روزتون بخیر و خوشی عزیزان.

از اونجاییکه این مدّت، با لطف و مهربانی، پیگیر احوالاتم بودین، عارضم خدمتتون که دیروز رفتم دکتر غدد، و ایشون بعد از معاینه، تشخیص عفونت غدّه تحت فکّی داد. ده تا آنتی بیوتیک تجویز کرد هر شب یک عدد. و وقتی داشتم از مطب خارج میشدم برگشتم سمت دکتر و گفتم دکتر جان اگه خوب نشد؟با لبخندی فرمودن: خوب میشه، قرص ها رو مرتب بخور، ایشالا که خوب میشه.

و اکنون بنده رجاء واثق دارم که خوب میشه. از احوالپرسی ها، پیگیری ها و دعاهای خیر شما عزیزانم ممنونم و کماکان نیازمند دعاهای سبز شما عزیزان هستم.

کامنتهای خوبتون رو هم سر فرصت تایید میکنم.

امیدوارم همیشه سلامت و خوش باشید و از بیماری به دووووووووور

بعداً نوشت: همین الان یه جمله جالب خوندم: چرا اسب هایی که در سرم میدوند، آرام نمیگیرند؟

خوب دوستان قدیمی میدونن که من خواهر ندارم. (این خیلی مطلب مهمی بود، بااااید مینوشتمش) هر بار تو خیابون دو تا خانم میبینم که کنار هم راه میرن یا دارن خرید میکنن، به همسرم میگم ببین اینا خواهرن هاااا.. همسرم هم همیشه میگه تو از کجا میدونی؟ شاید دخترخاله باشن، شاید همسایه باشن، شاید دوست باشن. منم میگم نخیرم! قشنگ مشخّصه خواهرن!!

همیشه هم تا وقتی مادرم زنده بود بهش نق میزدم که چرا برای من یه خواهر نیاوردی؟ روحش شاد همیشه میگفت خواهر نداری عوضش دختر که داری. منم سرتقانه میگفتم نخیر ، دختر جای خودش، خواهر هم جای خودش

خلاصه یه بار داشتم به همسرم غر میزدم که آقا چرا من خواهر ندارم؟ چرا بچه های من خاله ندارن؟ الان اگه من یه خواهر داشتم ال میشد و بل میشد. اصلاً من اگه یه خواهر داشتم الان به همه جا رسیده بودم. اگه من یه خواهر داشتم الان بجای عکس مادام کوری، عکس من تو کتاب های تاریخ جغرافی بود! اگه من یه خواهر داشتم، من اون کسی بودم که بجای نیل آرمسترانگ، پاش به کره ماه میرسید، اگه من خواهر داشتم، من بودم که فرمول نسبیت رو کشف میکردم، نه آقای انیشتین. اصلاً اگه من خواهر داشتم، آخر همه فیلم ها و سریال ها، بجای خانواده محترم رجبی، از من تشکر میکردن. اگه من یه خواهر داشتمممممم....

همسر جان که ظاهرا دلش بحالم سوخته بود یهو برگشت گفت: بابا همه زندگی که خواهر داشتن نیست که، ببین! منو نیگا!! اصلاً بیا فکر کن من خواهرت

یه ذره خیره خیره نگاش کردم و دوباره با همون لحن شاکی گفتم: برو باباااااااااا، من اگه خواهر داشتم که اینهمه سبیل نداشت

و اینچنین شد که کلی خندیدیم و کلاً یادمان رفت که خواهری نداریم!!