نگیــــــــن شیـــــــــــــراز

سلام بر دوستان عزیزم

شب شما بخیر و شادی ...

دوستان، جدیداً کتاب ِ خوب چی خوندین؟ میشه معرفی کنین؟ البته من معتقدم کتاب هم مثل فیلم سلیقه ای هست و هر کسی یک نوع کتاب رو برای مطالعه میپسنده، ولی بهرحال خوشحال میشم اگه کتابی خوندین یا در حال خوندنش هستین به منم معرف کنین.

و یه سوال دیگه: کتاب "خانه ادریسی ها" نوشته خانم غزاله علیزاده رو خوندین؟

من یه نمونه تقریبا بیست صفحه ای ازش خوندم و دوست داشتم ولی نمیدونم کلّ کتاب هم همینقدر جذّاب هست یا نه.

یه کتابفروش گفت اگه بخوای برات میارم ولی قیمتش دویست هزار تومنه. خوب راستش چون قیمتش بالاست میخواستم بدونم در مجموع چطور کتابیه.

پ.ن: بی هیچ ژست و ادایی، از کرونا ممنونم که با خانه نشینی اجباری، منو با مقوله کتاب و مطالعه مأنوس تر کرد. نه اینکه قبلاً کتاب نمیخوندم، اما اینقدر جدّی و پیگیر نبودم و جزو برنامه روزانه ام نبود. الان روزی نیست که حداقل یکی دو ساعت کتاب نخونم و از این بابت خیلی خوشحالم. چند روزیه کتاب "زنگها برای که به صدا در می آیند" ارنست همینگوی رو شروع کردم و حدود شصت صفحه خوندم و جذبش شدم.

پ.ن: یه بافتنی نیمه کاره داشتم که با اتمام زمستون گذاشته بودمش کنار. هی با خودم میگفتم تابستونه هوا گرمه بافتنی نمیچسبه! بعد به خودم گفتم خانوم جان، مگه میخوای بپوشیش؟ میخوای ببافیش!! این شد که همت کردم و نشستم تمومش کردم و فقط مونده بدوزمش و بذارم پاییز که رسید بپوشمش. اگه زنده باشم البته!

یه روز صبح ساعت هفت تلفن خونه تون زنگ میزنه...

دوست دارین کی پشت خط باشه و بهتون چی بگه؟

من دوست دارم داداش کوچیکه پشت خط باشه و بگه برای امشب بلیط گرفتم، داریم میاییم شیراز

*اون روز بعد از کلّی و نصفی! ورزش، به دخترم گفتم عزیزم لطفاً یه کمی آب بذار بجوشه میخوام واسه خودم چای سبز درست کنم.بدجنس میگه مامان میدونستی چای سبز فقط وقتی لاغر میکنه که خودت بری بالای کوه بچینی بیاریش؟

*چند شب قبل پسرم یه سرویس سرامیک هیجده پارچه توی دیجی کالا دیده و میخواد برای من توضیحش بده، میگه: مامان یه سرویس هیجده پارچه سورمه ای هست خیلی خوشگله. میگم خوب این هیجده پارچه شامل چه چیزایی میشه؟ میگه: شش تا بشقاب، شش تا کاسه، شش تا کاسه تَر

طفلی بچه ام منظورش کاسه و پیاله هست

بهش میگم علی جان هرچی فکرشو میکنم میبینم بچه که بودی سه بار ننداختمت بالا، دو بار بگیرمت

ده چیزی که تو زندگی همیشه ازش میترسم:

1- از اینکه برای ادامه زندگی، محتاج کمک دیگران باشم.

2- از اینکه یه روزی هیچکس دوستم نداشته باشه.

3- از تنهایی

4- از تنهایی

5- از تنهایی

6- از تنهایی

7- از تنهایی

8- از تنهایی

9- از تنهایی

10- از تنهایی

داشتم جدول کالری مواد غذایی رو میخوندم، نوشته بود: یک عدد موز بدون پوست 95 کالری

من دیگه حرفی ندارم

دارم یه فیلم میبینم بنام جاده انقلابی. با شرکت جک و رٌز؛ یا بعبارتی کیت وینسلنت و لئوناردو دی کاپریو ..

یه جای فیلم دختره میگه: اگه دیوونه بودن یعنی اهمیت دادن به زندگی، پس اصلاً برام مهم نیست که دیوونه باشم.

جمله جالبیه ها .. نیست؟

دیوووووووونه ...

من نمیدونم چرا در اغلب فیلم فارسی های قدیمی، دختره داره خرامان خرامان از زیر بازارچه رد میشه، یه پاکت سیب قرمز هم دستشه (سیب ها نباید سفید باشن ها، الزاماً باید سیب قرمز باشه) با یه دست هم مثلاً چادرش رو گرفته که لیز نخوره. در حالیکه گیسوان سیاه و لَخت و افشونش رو شونه هاش ریخته و قشنگ معلومه چادر رو فقط محض اینکه باباش دعواش نکنه سر کرده

بعد یهو ناغافل میزنه پاکت سیب پاره میشه سیب ها قل میخورن ولو میشن کف بازارچه. بعد یه دونه سیب قل میخوره میره میره میرررررره تا عدل جلوی پای پسر خوش تیپ و خوش قد و بالای محله، یعنی اسمال آقا، استوپ میکنه!!

بعد پسره سیب رو برمیداره با گوشه دستمال یزدی که دور گردنشه پاکش میکنه، میاد وامیسته جلوی دختره و در حالیکه چشماش رو به اسفالت کف بازارچه دوخته و روی پیشونیش دونه های عرق شرم و حیا نشسته، خیلی شرمناک آگین طور سیبه رو میده به دختره

دختره هم در حالیکه دیدگانش رو به زمین دوخته و لٌپ هاش عین انار گل انداخته، لب پایینش رو گاز میگیره و با لحنی مکش مرگ ما میگه: اوا اسمال آقا شما چرا؟ بچه ها جمع میکردن

اسمال آقا که یه دل نه صد دل خاطرخواه دختره شده، جویده جویده به دختره میگه که ایشالا شب جمعه ننه شو با گل و شیرینی میفرسته خدمت خانم والده دختره تا اگه خدا بخواد بله رو بگیرن و شیرینی بخورن

دختره دوباره لب میگزه و میگه اوا خاک عاااااااالم، و هول هولکی دور میشه در حالیکه یه لبخند وسیع به وسعت صحرای کالاهاری صورتش رو پوشونده و تو دلش خر داغ میکنن، نه ببخشید، کشک میسابن، نه اینم نبود، آهان رخت میشورن؟ نه؟ اینم نیست؟ خدایا پس درستش چی بود؟ آهان آهان، از اتاق فرمان اشاره میکنن که قند آب میکنن

پ.ن: والا بخدا

دختر همسایه ...

امشب با همسرم و بچه ها رفتیم بیرون. بعد از مدتها چهار تایی با هم بودیم. کمی مغازه ها رو گشتیم و دخترم کاری رو که چند روز بود میخواست انجام بده، انجام داد. همینطور تو پیاده رو معالی آباد میرفتیم که دیدم یه پیرمرد دستفروش کنار پیاده رو نشسته. به بساطش نگاه کردم. چند تا باتری و چند تا شونه سر و چند بسته تیغ کلّ سرمایه اش بود. یه جفت شونه برداشتم و گفتم: خدا قوت حاجی، اینا قیمتش چنده؟ نگاهی به شونه ها انداخت و گفت: دو تومن. شونه ها رو برداشتم و یه ده تومنی بهش دادم و راه افتادم. صداشو پشت سرم شنیدم که گفت: خدا خیرت بده، خدا بیشترت بده. پسرم کمی اون طرف تر داشت با گوشی صحبت میکرد. وقتی راه افتادم که بریم، پسرم اشاره کرد به کاغذی که کنار بساط پیرمرد بود و گفت: مامان اینو خوندی؟ گفتم نه ندیدم. به کاغذ نگاه کردم و دیدم نوشته: من غیر از این کسب و کار، درآمد دیگری ندارم، حتی یارانه.

الهی بمیرم اسم چهار تا خنزر پنزر رو گذاشته بود کسب و کار.

به همسرم گفتم رفت از عابر بانک کمی پول گرفت و برگشتم دادم به پیرمرد. فقط یه جمله گفت: داغتو نبینم بابا جونی.

اومدیم کمی پایین تر، یه خانمی ترشی خونگی میفروخت. ترشی لازم نداشتم اما یه شیشه ازش خریدم. پسرم گفت منم یه شیشه میخرم. دو شیشه ترشی برداشتیم و حساب کردیم و راه افتادیم.

کمی پایین تر، دو تا مرد که از چهره شون پیدا بود جنوبی هستن، با سازهای مخصوص جنوبی آهنگ شادی رو میخوندن و یه دختربچه شش هفت ساله نشسته بود بینشون که دایره زنگی میزد. اسکناسی داخل ساک کوچیکی که جلوشون باز بود گذاشتم و رد شدیم.

اومدیم به سمت ماشین که سوار بشیم دیدم یه مرد نابینا نشسته کنار پیاده رو و داره تنبک میزنه و میخونه: "زندگی با تو چقدر قشنگه، خوب ِ من" ... صدای خوبی داشت و قشنگ میخوند اما من  دیگه توانی برای کمک نداشتم.

شب خوبی رو با اعضای خانواده ام گذروندم و قاعدتاً باید با دل شاد و حال خوب برمیگشتم خونه، اما ..........