نگیــــــــن شیـــــــــــــراز

دوستان! 

وقتی سرتون پایینه و دارین توی گوگل سرچ، تند تند یه چیزی رو تایپ میکنین، حواستون باشه فونت انگلیسیه یا فارسی؛ وگرنه سرتون رو که آوردین بالا، با یک چنین صحنه ای مواجه میشین:

سفقشدلثقس هد فاث دهلاف

اینو فکر کنم قبلا تو وبلاگم گذاشتم ولی دوباره دیدنش خالی از لطف نیست.

* کامنتها رو بزودی جواب میدم دوستان گلم

اون روز پشت یه اتوبوس نوشته بود: برای جلوگیری از انتشار ویروس کرونا، موقع عطسه یا سرفه کردن، جلوی دهان و بینی خود را با دستمال، یا "قسمت داخلی"  آرنج بپوشانید.

نه! من میخوام بدونم با قسمت بیرونی آرنج چطور میشه جلوی دهان و بینی رو گرفت؟

وقتی کفگیر ِ سوژه به ته ِ دیگ اصابت میکنه، ناچار دست به دامان آرشیو میشویم!

آقا من از گردگیری بشدت بدم میاد! یعنی بدم میاد هااااا ! ولی عوضش ظرف شستن رو خیلی دوست دارم .. یعنی یه جوری از گردگیری بدم میاد که حاضرم ظرف شام و نهار یک هیئت رو بشورم اما یه میز گردگیری نکنم!! (البته اگه دستکش نباشه حاضر نیستم حتی یه قاشق بشورم، اینو گفتم که فردا روز شرمنده هیئتی ها نشم) خلاصه اون روزی که قرار باشه گردگیری کنم من عزا میگیرم! وای بخصوص این میز تلویزیون که مشکیه و اگه صبح تمیزش کنی غروب دوباره یه قشر خاک نشسته روش! البته اینم بگم که منم آدمی نیستم که پنجره رو بخاطر خاک ببندم. تابستون و زمستون باید پنجره باز باشه تا هوای تازه بیاد داخل خونه .. خدا رو شکر هر چهارتامون هم گرمایی هستیم و کمتر کسی اعتراض میکنه که پنجره رو ببندین مگه اینکه دیگه خیلی هوا سرد بشه.

از طرفی (نه از اون طرف نه! از اون یکی طرف) من راه رفتن رو خیلی دوست دارم .. یعنی خیییییلی ها .. یعنی وقتی میرم پیاده روی، تا جاییکه صدای کمرم در نیومده (من سالهاست کمردرد مزمن دارم) راه میرم؛ و کلاً هر وقت حالم بد باشه، کافیه کمی راه برم تا بقول شاپسر ردیف بشم!

جونم بگه براتون که چون گردگیری رو دوست ندارم ولی راه رفتن رو دوست دارم، اون روز اومدم برای گردگیری میز آرایش یه ترفندی به کار بستم که خیلی خوشم اومد کلی هم به خودم احسنت و مرحبا گفتم!!

بیایین به شما هم یاد بدم

اول اومدم پای میز آرایش و وسائل روی میز رو یکی یکی برداشتم آوردم گذاشتم جلوی پنجره پذیرایی روی میز! باز دوباره رفتم سراغ میز آرایش و یه وسیله دیگه برداشتم باز اومدم گذاشتم جلوی پنجره پذیرایی... وقتی همه وسائل رو یکی یکی از روی میز آرایش برداشتم و آوردم گذاشتم روی میز دم پنجره پذیرایی، نشستم زمین و تمام وسائل رو گردگیری کردم، بعدش رفتم میز آرایش رو تمیز کردم، بعد اومدم همه وسائل رو چیدم توی یه سینی و همه رو بردم گذاشتم سر جاشون روی میز آرایش ..

حساب کردم با توجه به اینکه بیست و شش تا وسیله روی میز آرایش بود (اعم از لاک و برس و رژ و کرِم و غیره!) و از ته اتاق خواب، یعنی از پای میز آرایش تا جلوی پنجره پذیرایی حدود سی و هفت هشت قدم راه هست، وقتی گردگیری تموم شد، نزدیک دو هزار قدم راه رفته بودم میز آرایشم هم از تمیزی برق میزد. حالا همگی با هم دست و جیغ و هورا به افتخار نگین بانوی خلّاق

ما دهه چهلی ها چقدر با این ترانه خاطره داریم ..

امشب فکر میکردم وقتی اسفند ماه گذشته، دوباره برگشتم به وبلاگم، گفتم ممکنه مثل قبل فعّال نباشم ولی بهرحال هستم .. الان نه فقط فعّال هستم که دچار بیش فعّالی هم شدم هزار ماشالله به جونم

میگم یکی از خوبی های قرنطینه اینه که آدم فرصت فکر کردن زیاد داره. و قبول دارین آدمی که زیاد فکر کنه، سؤال زیاد براش پیش میاد؟

خوب امشب این سؤال برای من پیش اومده که: چرا ما به دنده عقب اتوموبیل میگیم دنده عقب، ولی به دنده های دیگه نمیگیم دنده جلو؟!!

به صاحب بهترین پاسخ، یک بلیط رفت و برگشت طیّاره بعلاوه ده هزار یوآن کمک هزینه سفر به ووهان ِ چین اهدا میگردد

اگه دوست داشتین و فرصتش رو هم داشتین اینو گوش بدین .. می ارزه به شنیدنش ..

بارتلبی نسخه نویس .. اثر هرمان ملویل ...

آقا ما دو سال بواسطه شغل همسرجان ماهشهر زندگی کردیم که اون دو سال از بهترین سالهای زندگیم حساب میشه .. در اون دو سال با دو تا از همکارای همسرجان رفت و آمد خانوادگی داشتیم.. آقای "ر" و آقای "م" .. علاوه بر اینکه هردوشون با همسرجان خیلی صمیمی و واقعا مثل برادر بودن، منم با خانمهاشون خیلی صمیمی بودم  و بچه هاشون هم منو خاله صدا میزدن.. اون زمانها من حدود بیست سال داشتم و اون خانمها هردو بالای سی سال بودن .. جفتشون هم یه ذره تپل مپلی بودن ... یادمه چقدر بهشون نق میزدم که چرا مراقب هیکلتون نیستین؟ و کافیه یه هفته بجای شام سالاد و میوه بخورین تا لاغر بشین! خلاصه حسابی براشون میرفتم منبر و از فواید لاغری و مضرات چاقی سخنها میراندم!!!  اینم بگم که اونا هرکدوم دو تا بچه داشتن اما من فقط دو سال از ازدواجم میگذشت و هنوز مادر نشده بودم .. یادمه یه بار خانوم میم با خنده بهم گفت: حق داری،  الان خوب سخنرانی میکنی، بذار سنت بره بالای سی، اونوقت ببینم چطور میتونی با یه هفته شام نخوردن هیکلت رو میزون کنی!! منم خندیدم و گفتم: نه جاااانم بگو اراده ندارم! بگو نمیتونم جلوی شکممو بگیرم!!  آخ آخ خدا از سر تقصیراتم بگذره که چقدر اذیتشون کردم

یادمه یه بار با آقای میم و خانومش و بچه هاشون رفتیم اهواز، فاصله اهواز تا ماهشهر فقط دو ساعت بود که هرکدوم با ماشین خودمون رفتیم و قرار شد اهواز که رسیدیم اونا برن منزل مادر آقای میم و ماهم توی شهر بگردیم و چند ساعت بعد به اتفاق برگردیم ماهشهر .. وقتی رسیدیم اهواز، آقای میم به اصرار تمام گفت: حالا که شما تا اینجا اومدین، بیایین بریم منزل مادرم، باور کنین مادرم خیلی خوشحال میشه از دیدنتون .. پدر آقای میم سالها قبل به رحمت خدا رفته بود .. آقا از اونها اصرار و از ما انکار، که یهو خانوم میم دست منو گرفت و کشون کشون برد سمت ماشین خودشون و به همسرم گفت: ما خانومتون رو بردیم!! شما هم اگه ایشون رو میخواین، پشت سر ماشین ما بیایین!!!

دردسرتون ندم، یه جورایی توی معذوریت قرار گرفتیم و من گفتم باشه میاییم، فقط اجازه بدین من همراه همسرجان بیام .. خلاصه اونها از جلو و ما از پشت سرشون رفتیم و رفتیم تا رسیدیم منزل پدری آقای میم .. دم در که پیاده شدیم من یهو به خانوم میم گفتم: ای وای بهجت، دیدی چی شد؟ ما دست خالی اومدیم، بریم من یه جعبه شیرینی، یه گلدونی چیزی بگیرم، آخه بار اولیه که ما میاییم اینجا،زشته دست خالی .. ایشون هم با خنده گفت: نه لازم نیست، خودتو به زحمت ننداز، مادرشوهرم هرکی هرچی براش ببره کلاً به نظر نمیاره

خلاصه ما قانع شدیم و رفتیم داخل و درست در بدو ورود،  با یک سالن پر از مهمون های ریز و درشت و زن و مرد و پیر و جوان مواجه شدیم ... اغراق نکنم، حدود سی نفر آدم تو خونه شون بود!!  نمیدونم به چه مناسبت اونهمه آدم اونجا جمع شده بودن و خونه حسابی شلوغ پلوغ بود .. البته بعد خانوم میم گفت که خونه ماها همیشه اینطوریه و ما خوزستانی ها کلاً بصورت قشونی رفت و آمد میکنیم!!!

آقای میم ما رو به مادرش و سایر مهمونها معرفی کرد و منم که وارد جای شلوغ و غریب شده بودم، از دیدن اونهمه آدم غریبه حسابی هول شده بودم و عین بچه های چهار ساله گوشه مانتوی خانوم میم رو گرفته بودم و وقتی ایشون بعد از سلام و احوالپرسی با تک تک فوامیل!! یه جا نشست، منم فوری جفت دستش نشستم و عین بچه های خوب دستامو هم گذاشتم رو زانوم و زیر چشمی یکی یکی ملت رو برانداز میکردم و در حالیکه بشدت معذب بودم، با خودم میگفتم: ای لعنت به من! نباید قبول میکردم که بیاییم، از بین اینهمه آدم من هیچکدوم رو نمیشناسم، چرا اومدیم اصلاً؟  خلاصه انگار که روی آتیش نشسته باشم، بقول شیرازیا خیلی فَلفَلالی بودم و خدا خدا میکردم زودتر زمان بگذره و ما بلند شیم از خونه بزنیم بیرون ..

حالا گوش بدین تا بگم براتون از مادر آقای میم!

مادر آقای میم از اون شیرزن های خوزستانی بود که خیلی با ابهت و مقتدرانه به پشتی لم داده بود و فقط با صدای بلند اٌرد میداد که نوه هاش از مهمونها پذیرایی کنن ... مادر آقای میم از اون خانمهای مدیر و مدبّری بود که با یک اشاره ابرو، حکمی صادر میکرد و با یک گوشه چشم، وظیفه هر کسی رو بهش گوشزد میکرد: مهددددی، استکان ها رو جمع کن .. مسعووووود، پیشدستی ها رو تمیز کن .. فخررررررری، سر بزن آشپزخونه اگه چای دم کشیده بریز بیار.. خلاصه که اقتدار السلطنه ای بود برای خودش .. مادر آقای میم که به رسم میزبانی منو حسابی تحویل گرفته بود داشت باهام حرف میزد و اولین صحبتش هم این بود که: دختر جون! من هشت تا پسر زاییدم آآآآه!! (دستهاشو یه متر از هم باز میکرد و همچین با افتخار میگفت: دختر جون! هشت تا پسر زاییدم آآآآآه) منم در حالیکه به فاصله یک متری دستهاش نگاه میکردم، خیلی سعی میکردم جلوی خنده مو بگیرم و با خودم فکر میکردم این سایزی که حاج خانوم نشون میده بیشتر به بچه شِرِک شبیهه نه بچه آدمیزاد

خلاصه منم به رسم ادب و فقط برای اینکه حرفی زده باشم هی میگفتم: ماشالله، هزارررر ماشالله! زنده باشن ایشّالاه !! ایشون هم با رضایت و لبخند میفرمودن: دختر جون! نٌه ماه شکم داشتم(نه ماهه باردار بودم)، شب عید قالی دوازده متری مینداختم کف حیاط میشستم، بعد همونطور خیس خیس کول میکردم میبردم پشت بوم پهن میکردم خشک شه، زنهای حالا زن نیستن که! تا یه بچه بزان ده جور قر و اطوار میان، آخرشم یه بچه میزان قدّ کف دست!!

منم که کم کم یخم داشت باز میشد، به رسم ادب تأیید میکردم که:بععععله حاج خانوم! زنهای این دوره زن نیستن که! زن به شما میگن که هزااااار ماشالله هشت تا پسر زاییدین آآآآآه

 آقا حاج خانوم حسابی چونه اش گرم شده بود و منم هی تصدیق کنان و احسنت و مرحبا گویان، خدا خدا میکردم زودتر بلند شیم ...  هرچی به سمتی که آقایون نشسته بودن نگاه میکردم که بلکه چشم همسر جان به من بیفته که اشاره کنم بلند شیم، ایشون غرررررق در صحبت با بقیه بود و کلاً یادش رفته بود عیالی هم همراهش هست

آقا یهو نمیدونم چی شد که حاج خانوم در اثنای تعریفهاش، چند لحظه خیره خیره به صورتم نگاه کرد، یه لنگه ابروشو بالا انداخت و با همون لحن مقتدرانه گفت: دختر جون! تو خواهر هم داری؟!! یهو همه ساکت شدن و احساس کردم همه نگاهها چرخید سمت من! حس کردم تمام خونم تنم توی صورتم دوید و گونه هام داااااغ شد و همونطور که هی بیشتر به خانوم میم میچسبیدم، با صدایی عین صدای قورباغه ای که ته چاه گیر کرده باشه، تته پته کنان گفتم: نه والا حاج خانوم، خواهر ندارم!

در حالیکه از شرمندگی ِ بی خواهری دلم میخواست زمین دهن باز کنه و منو ببلعه، دوباره ابروهاشو تا به تا کرد و با همون صدایی که انگار اکو میشد، پرسید: سیّدی؟ باز با دستپاچگی جواب دادم: خاک به سرمون خانوم، نه والا سیّد هم نیستیم!

یهو نیمچه پوزخندی زد و گفت: واسه احمدم میخواستم، امّا خوب ما از غیر سیّد دختر نمیگیریم!

(احمد آقا ظاهراً آخرین شاپسر ایشون بودن که اقتدار السلطنه براشون دنبال دختر میگشتن) حالا نمیدونم اگه من میگفتم خواهر دارم، بازم شرط سیّد بودن برقرار بود یا نه؟

حالا بعد اینهمه سال وقتی فکرشو میکنم، میبینم اگه من خواهری میداشتم و سیّد هم میبودم، الان هم من خواهر ِ عروسِ اقتدار السلطنه بودم، هم همسر جان باجناقی داشت به اسم احمد آقا آآآآآآآآه

سر میز نهار بودیم، داشتم برای همسرجان توضیح میدادم که: صبح که با دخمری رفتیم پیاده روی، سرجمع ده نفر هم توی مسیر پیاده روی پشت باغ عفیف آباد نبودن ..

هی میخواستم بگم: سرجمع، قد انگشتهای دو دست هم آدم اونجا نبود. نمیدونم چرا هی زبونم نمیچرخید!! هی میگفتم: اندازه دستهای انگشت هم آدم اونجا نبود!!! نه ببخشید، کل آدمایی که اونجا بودن قدّ انگشتای ده نفر هم نبودن!!! نه نه ببخشید، انگشتای دست آدما هم اونجا ده نفر نبود !!!!!!!!!!!!!

بعد دخترم که همونطور لقمه رو گوشه لٌپش نگه داشته بود و خیره خیره منو نگاه میکرد گفت: بابا جان، مامان داره همه تلاشش رو میکنه که بگه اونجا خیلی خلوت بود

بعدشم بدجنس لٌپمو کشیده میگه: اووووخی! ادیب فرهیخته کی بودی تووووووووو؟

یادش بخیر، قدیما مادرها جذبه داشتن.. نداشتن؟

 من و کودک درونم!

من و نوزاد درونم!!!

آقا من عصر پنجشنبه ای، یه سوال جدی و اساسی برام پیش اومده، کی جوابش رو میدونه؟

سؤالم اینه که: توی عشّاق معروف تاریخ، چرا بعضی هاشون اسم خانومه اول اومده، ولی بعضی های دیگه، اسم آقاهه؟!!

مثلا لیلی و مجنون، زهره و منوچهر، همای و همایون، اینا اسم خانومه اول اومده ..

اما ببینید در یوسف و زلیخا، بیژن و منیژه، وامق و عذرا، یا حتی اون ور آبهای نیلگون، یعنی رومئو و ژولیت، اسم آقایون اول اومده!

من خیلی فکر کردم و نهایتاً به یک جواب خیلی بسیار زیاد قانع کننده رسیدم .. در منزل زوجهایی که اسم آقایون اول اومده، مرد سالاری بوده و در زوج هایی که اسم خانوم، زن سالاری .. بعید میدونم هیچکدومتون جوابی قانع کننده تر داشته باشین

نه واقعاً اگه نگین بانو نبود، کی اینها رو به شما یاد میداد؟

اینم شاده و بی ارتباط با پست نیست .. من تقدیمش میکنم به نفس زندگیم

شما هم اگه دوست داشتین، تقدیمش کنین به نفس زندگیتون ...

من بتازگی کشفی کردم دوستان!

اینکه اگه یه فیلمی رو قبلاً دیدین، نگید که من این فیلمو قبلاً دیدم و دیگه نمیخوام ببینمش. پیشنهاد میکنم دوباره ببینیدش؛ بخصوص اگه از دیدن اون فیلم مدت زیادی گذشته باشه. من به این نتیجه رسیدم که آدم در هر دوره از سن، برداشت ها و تعابیر مختلف و متفاوتی از فیلم داره و گاهی تفاوت این برداشت ها از زمین تا آسمونه. من زمانی به این نتیجه رسیدم که فیلم شبهای روشن فرزاد مؤتمن رو بعد از اینکه یکبار دیده و نپسندیده بودم، دوباره دیدم و این بار اینقدر دوستش داشتم که تمام دیالوگ های فیلم رو یادداشت کردم. این در مورد کتاب هم صدق میکنه.

یکی از دیالوگ های شبهای روشن: اگه دو نفر به قیمت دوستی مجبور باشن تا آخر عمر به هم دروغ بگن، بهتره تنهایی بشینن و به چیزایی فکر کنن که دوست دارن.

یا این یکی: روزها فکر کردن فایده نداره، صدا و نور و شلوغی مزاحم خیالبافی آدم میشه، باید صبر کرد تا شب بشه.

جونم براتون بگه که ......

چند شب قبل میخواستم برم مسواک بزنم و برم لالا، اما از سر بی حواسی با اینکه همه اعضاء خانواده در هال نشسته بودن، بازم در زدم ببینم کسی داخل هست یا نه؟!! (تعجب نکنید، از اثرات هیجده سالگیه دیگه)   شاپسر که همیشه منتظر یه سوژه ست که بقول شیرازیا: "دست بگیره"، با خنده گفت: مامان جان ما که همه اینجاییم، دیگه واسه چی در میزنی؟

خوب سوال معقولی بود که جوابش یه کمی سخت بود!! اما شما اگه فکر کردین نگین بانو کم میاره، باید بگم عمممممراً

خودمو از تک و تا ننداختم و گفتم: من چه میدونم مادر؟ شاید وقتی که من تو آشپزخونه بودم یکی از همسایه ها که راه دستشوییشون گرفته بوده، اومده از دستشویی ما استفاده کنه خلاصه که به زعم خودمان با حاضر جوابی، از خجالت شاپسر در آمدیم

آقا دو سه شب بعدش شاپسر گلاب به روتون رفت دستشویی، و دقایقی بعد، وقتی میخواست بیاد بیرون، هی از داخل در میزد و هی میگفت: یا الله .. یا الله ...یااااااا الله !!! وقتی اومد بیرون با خنده بهش گفتم: الهی مادر برات بمیره، از خزانه غیب خدا غافل نشو، خدا بدتر از تو رو هم شفا داده قررررربونت برم! خوب میشی

زبون دراز میدونین چی میگه؟ در اومده میگه: خوب من چه میدونم مامان؟ شاید وقتی من اون توو بودم یکی از خانمای همسایه اومده باشه اینجا و روسری سرش نباشه

به نظرتون چطوری میشه این پسر زبون دراز رو ادب کرد که با مادر خویش کل کل نکنه؟

امروز با نفس مامان و جیگر مامان، یعنی گل دختر و شاپسر رفتیم به زیارت آرامگاه خواجه اهل راز، شاعر شیرین سخن شیراز، جناب حافظ محبوبم ... لابد میپرسید چرا همسرجان رو با خودمون نبردیم؟ سوال خوبیه!! همسرجان فرمودن من تمایلی به بیرون اومدن ندارم و در خانه میمانیم

آقا چه هوایی .. چه حال و هوایی ... جای همه دوستان و عزیزان خالی ... هوا مسیح نفس، بلبلان مست، گلهای رنگارنگ در باغچه های محوطه، در کار دلبری و خودنمایی، مسافرین در گوشه گوشه آرامگاه غرق در راز و نیاز با خواجه، نه ببخشید! غرق در سلفی گرفتن و پالوده خوردن

کلّی با حال خوش، گشتیم و قدم زدیم و بر سر مزار خواجه، در دلمان با آقای شمس الدین محمد، حرف زدیم و برای همه عزیزانمان آرزوی سلامتی و شادی نمودیم .. چند تایی هم عکس گرفتیم که بماند به یادگار از این روز زیبا و دلنشین ...

سپس روی نیمکتهای چوبی محوطه نشستیم ، من آش رشته نوش جان کردم، گل دختر آش دوغ و شاپسر آب پرتقال ..

بعد به غرفه صنایع دستی رفتیم و من یک عدد ساعت شنی که مدتها بود دنبالش بودم برای خودم یادگاری خریدم و یک ماگ سفید با طرح زیبای حافظیه هم برای عزیز دلی خریدم که به محض اینکه ببینمش بهش میدم

وقتی خوب گشت و گذار کردیم، با اینکه دل کندن از تربت خواجه، کار سختی بود، اما بناچار با ایشان خداحافظی کرده و داشتیم بیرون میامدیم که آقایی یک فال حافظ به رسم یادبود به ما داد .. تشکر کردیم و گفتیم ما مسافر نیستیم و اهل همین شیراز خودمان میباشیم، اما ایشان فرمودند باشه پیشتون یادگاری ...

بیرون که اومدیم، شاپسر رفت ماشین رو بیاره که دخترم برگه فال رو باز کرد و با کلی شوق و ذوق گفت: واااااای مامان ببین خواجه چیییییی مییییییگه :

حال دل با تو گفتنم هوس است ...

*عکس رو شاپسر بقول خودش "اختصاصی برای حاج خانوم"!! گرفته ..

این ترانه زیبا هم با یک دنیا آرزوهای خوب و زیبا تقدیم به دوستان عزیزم ...