نگیــــــــن شیـــــــــــــراز

سلام به دوستان گل و مهربون و با معرفتم

قبل از هر چیز، واقعاً شرمنده ام که کامنتهای شما عزیزان رو بدون پاسخ تأیید کردم . دیدم اگه بیشتر از این طول بکشه، بیشتر شرمنده لطف و محبت شما میشم؛ بخاطر همین ترجیح دادم تأییدشون کنم تا از نگرانی در بیاین. امیدوارم مثل همیشه به بزرگواری خودتون ببخشید.

خیلی وقته دست و دلم به نوشتن نمیره، صادقانه بگم. البته میدونم این حس و حالیه که تقریبا همه مون دچارش هستیم. اما صرف نظر از حال عمومی، من مدتیه بابت مسئله ای واقعاً ذهنم درگیره. نه اینکه حالم بد باشه ها. نه، فقط فکرم درگیره. مثل همیشه سعی میکنم حالم رو خوب نگه دارم و کمک کنم حال اطرافیانم هم بهتر بشه. ولی خوب اون کودک درونی که همیشه سوار روروئک وسط پارک شهر جولان میداد(!) الان یه کمی تغییر کرده که امیدوارم بزودی برگرده به حالت قبل!

جونم براتون بگه دیشب با تنی چند از فامیل نزدیک (خواهر برادرهای همسر جان) بعد از مدتها دور هم جمع شدیم، البته در فضای باز و استفاده از دو تا ماسک و رعایت فاصله. یکی از نوجوانهای خانواده از روی گوشیش یه لطیفه خوند به این مضمون:

یه روز یه آقایی زنگ میزنه آژانس، میگه ببخشید ماشین دارین؟ طرف میگه بعله داریم. آقاهه میگه خوش بحالتون، ما نداریم!

همه جمع قاه قاه زدن به خنده و من ِ دیوونه نه فقط نخندیدم، که بغض هم کردم. به جوانهایی فکر کردم که با دل امید هر ماه مبلغی از درآمد بخور و نمیرشون رو کنار گذاشتن و پس انداز کردن که مثلاً سر ِ دو سه سال یه ماشین دست دوم تمیز بخرن و الان .. چند شب قبل پسرم قیمت ماشین ها رو که برام میخوند مغزم سوت میکشید ... این ماجرا تهش کجاست؟ نمیخوام تلخ بنویسم یا موج منفی بدم اما واقعاً وقتی فکر میکنم میبینم اگه کسی تو این شرایط حال دلش خوب باشه جای تعجب داره.

بازم از شما دوستان خوبم عذرخواهی میکنم و مثل همیشه برای تک تک شما عزیزان بهترین ها رو آرزو دارم

سلام دوستان ..

امروز اومدم سراغ وبلاگم که بعد از مدتها چیزی بنویسم .. به این دو کامنت برخوردم و کلاً حس و حال نوشتن که هیچ، حس و حال زندگی هم از وجودم پر کشید:

..............

من فقط میخوام بگم بخاطر خدا تا زمانی که از شرایط کسی خبر نداریم قضاوتش نکنیم. وقتی نمیدونیم به قول معروف سرش به چه بالینه، از مشکلات و دغدغه های دیگران بی خبریم، اینطور به خودمون اجازه دل شکستن ندیم و فوری انگ بی معرفتی بهش نزنیم. این روزها حال همه خرابه. همه غمگین و افسرده و نا امیدیم. یکی کمتر و یکی بیشتر. مشکلات زندگی های شخصیمون هم که به کنار. سعی کنیم مهربون باشیم و اگه اشتباه و خطایی از کسی دیدیم مهربانانه چشم روی هم بگذاریم و بگذریم و به خودمون بگیم لابد حالش خوب نیست. اگه بدی هم دیدیم جوابش رو با محبت و خوبی بدیم. باور کنید سر راه خودمون میاد.

این دوست عزیزی که این کامنتها رو گذاشته قطعاً کسیه که من شماره تلفنش رو دارم چون از نوشته هاش اینطور بر میاد. اما من هرچی فکر میکنم بین انگشت شمار دوستانی که من شماره شون رو دارم چنین آدمی پیدا نمیشه. دوستان من اینقدر گل و مهربون و با مرام اند که محاله چنین چیزهای بی رحمانه ای حتی به ذهنشون بیاد، چه برسه بیان اینجا و برام بنویسن.

بهرحال من برای این عزیز بهترین آرزوها رو دارم و ازش بی نهایت ممنونم که از اردیبهشت نود و هشت تا یکسال مدام جویای حال من بودن و از صمیم قلب امیدوارم روزهای سخت و نفس گیری رو که من تجربه کردم تجربه نکنن و همینطور امیدوارم بی معرفتی منو به بزرگواری خودشون ببخشن.