نگیــــــــن شیـــــــــــــراز

دیشب خواب میدیدم دارم تو بازار تجریش تهران قدم میزنم و چه حال خوشی داشتم .. یهو دیدم لابلای جمعیت، یه پسربچه ده دوازده ساله در حالیکه دو تا فنجون توی دستش داره، بسرعت داره به سمت یه ساختمون قدیمی میدوئه .. دقت کردم دیدم توی یکی از فنجون ها چای هست و اون یکی قهوه.. با صدای بلند صداش زدم و  بهش گفتم: پسر جان کمی یواشتر برو اینا میریزه ها .. برگشت بهم گفت: تو میبری برام؟ گفتم: آره میبرم، ولی کجا ببرم؟ واسه کی ببرم؟ ... با دست به همون ساختمون قدیمی اشاره کرد و گفت: اونجا، طبقه بالا .. بعد فنجون ها رو داد دستم و با سرعت دوید و لابلای جمعیت گم شد .. من همونطور فنجان به دست! به سمت ساختمون قدیمی رفتم و دیدم یه در چوبی رنگ و رو رفته و یه راه پله باریک با پله های سنگی با شیب زیاد، جلوی رومه .. همونطور که مراقب بودم محتویات فنجون ها نریزه، از پله ها بالا رفتم و به یک راهرو باریک رسیدم که انتهای سمت راست راهرو یه اتاق بود .. در اتاق باز بود و دم در یه آقایی ایستاده بود که در همون نگاه اول شناختمش.. هستیمز بود .. معاون هرکول پوآرو !! حرفی نزد اما با دست به سمت اتاق اشاره کرد که یعنی فنجون ها رو ببرم توی اتاق .. منم با لبخند وارد اتاق شدم و دیدم به به! هرکول پوآرو با همون کت و شلوار و جلیقه و کراوات همیشگی روی صندلی پشت میز نشسته .. با همون سبیل های تابدار سر بالا .. به محض اینکه دیدمش کلّی ذوق زده شدم! با خوشرویی سلام کردم و همونطور که فنجون ها رو روی میز میذاشتم گفتم : مونامی!! (حالا اصلا معنی مونامی رو نمیدونما، ولی میدونم که تکیه کلام پوآرو بود) .. آره خلاصه، گفتم: مونامی، اینا تقدیم به هرکول پوآرو ، قهرمان اول قصه های بانو آگاتا کریستی .. هرکول پوآرو لبخند زنان گفت: مغسی !! منم تو دلم گفتم خواهش میکنم! و کلی از اینکه میدونستم ایشون کیه و تونسته بودم پز اطلاعاتم رو به ایشون بدم به خودم بالیدم!!  فنجون ها رو که گذاشتم روی میز، داشتم از در میومدم بیرون که صدام زد: مونامی! شما زن زیبایی هستین، ولی مراقب شلوغی خیابون باشین ... منم خندیدم و گفتم: شما لطف دارین مونامی!! چشم ...

بقول بعضیا: چوب بشم  اگه خوابم رو یه کلمه این ور اون ور نوشته باشم!! یعنی صبح که بیدار شدم خوابم اینقدر ملموس و واضح بود که زانوهام از بالا رفتن اونهمه پلّه درد میکرد

دارم فکر میکنم که اگه قرنطینه طولانی بشه، دیگه کیا میان به خوابم

گل گلدون من ...

چند روز قبل، رفته بودیم سری به عمه همسرجان بزنیم که تنها زندگی میکنن.. یادتون باشه یه پست در مورد ایشون نوشته بودم قبلا .. یک خانم بسیار بسیار مهربون و خوشرو و با محبت .. هزار ماشاالله حدود نود سال سن دارن و غیر از اینکه کمی مشکل شنوایی دارن، مشکل عمده دیگه ای ندارن شکر خدا .. خلاصه سری بهشون زدیم و مثل همیشه سوال کردیم که عمه جان چیزی لازم ندارین بخریم براتون بیاریم؟ ایشون هم گفتن اگه بشه یه کمی شکر برام بخرین .. ما هم گفتیم چشم ... از اونجاییکه شکر خیلی وقته گیر نمیاد، اومدیم خونه و هرچی شکر داشتیم نصف کردیم و نصفشو ریختیم تو پلاستیک و گذاشتیم کنار که ببریم برای عمه جان .. روزی که میخواستیم شکر رو ببریم، من لباس پوشیدم و داشتم توی راهرو کفش هامو میپوشیدم که دوباره سرمو کردم داخل واحد و خطاب به همسرجان گفتم: شکر ِ عمه ات !! (منظورم این بود که یادش نره کیسه شکر رو برداره) ..  دیدم دخترم غش غش زد به خنده! گفتم:وااا ،  به چی میخندی دختر؟ همونطور که میخندید، گفت: ببخشید مامان ولی اینی که گفتی یه کمی شبیه فحش شد گفتم: تو ذهنت کجه!! وگرنه شکر شکره، عمه هم که عمه!! باز همونطور با خنده گفت: باشه مامان باشه، دیگه بدترش نکن لطفا آقا خلاصه ما رفتیم شکر عمه اش رو دادیم و اومدیم خونه ..

این گذشت تا دو روز قبل همراه همسرجان و گلدختر رفته بودیم نون بگیریم .. نون رو که گرفتیم به همسرجان گفتم  گوشیتو بده زنگ بزنم بابا بریم دنبالش بیاریمش خونه مون.. ایشون هم گوشی رو از جیبش در آورد داد به من و من شروع کردم به شماره گرفتن که یهو همسرجان گفت: هفت باباته (طفلی منظورش این بود که اگه شماره هفت رو روی صفحه موبایل بزنی، خونه بابا اینا روش سیو هست) آقا منو میگی؟ مثلاً شاکی شدم و در اومدم که: چـــــــــــی؟ هفت بابامه؟؟؟ هفت بابای خودته هفت جد و آبادته هفت همه فامیلته

همسرجان که طفلی باورش شده بود هول هولکی گفت: نه بخدااااااااااااا ، منظورم اینه که ......

امونش ندادم، دوباره گفتم: هفت بابامه آرررررره؟؟ هفت باباااااااامه؟؟ زمانی که اومدی خواستگاری من، نمیدونستی بابام هفته؟ ما دروغی بهتون گفتیم؟ تظاهر کردیم که بابام هشته؟!! میخواستین تحقیق کنین!! میخواستین چشمتون رو باز کنین!! اصلا میخواستی بری خواستگاری دختری که باباش هفت نباشه

حالا دخترم هم صندلی عقب نشسته، غشششششششش کرده از خنده و بریده بریده میگه: چرا دایی ِ هشت ِ خودشو نمیگی مامان؟ نذار در مورد خاله چهارت چیزی بگم باباااااا

اینجا بود که همسرجان تازه متوجه شد کجا به کجاست، نقل کجاست، و زد به خنده

باز دخترم در حالیکه از شدت خنده ریسه رفته بود گفت: البته تقصیر خودتم هستا مامان! اگه اون روز تو بهش نمیگفتی شکر عمه ات، بابا هم امروز بهت نمیگفت هفت باباته

منم دنباله شو گرفتم و مثلا با آه و افسوس گفتم: ای خدا ای خدا اینهمه سال با خوب و بدش ساختم، چشممو رو کم و کسری ها بستم، هرچی گفت جیک نزدم، الان بعد از اینهمه سال زندگی باید بشنوم که بابام هفته!! ای خدا بکش و راحتم کن از این زندگی

* یه ذره پیاز داغش رو زیاد کردم که بخندین دوستان .. وگرنه که ما معمولا با این ادبیات با هم حرف نمیزنیم

ولی خداییش اینقدررررررررررر از ته دل خندیدیم که اشک از چشم هر سه مون سرازیر شد و روده هامون سه دور پیچ خورد

همین که وقتی دخترم به مشکلی برمیخوره، پسرم بهش میگه: نگران نباش من ماشینمو میفروشم بهت قرض میدم...

همین که وقتی پسرم جایی به تنگنا میخوره، دخترم میگه: فکرشو نکن، من طلاهامو میفروشم کمکت میکنم...

این یعنی من تونستم بچه هامو درست بار بیارم، این یعنی من یک مادر خوشبختم ...

دیگه از زندگی چی میخوام؟ دیگه باید حالم خوب باشه دیگه ...

اگر مانده بودی ...

من از گردگیری بدم میاد ... و ظرف شستن رو دوست دارم .. یعنی حاضرم ظرف یه پادگان رو بشورم اما گردگیری نکنم! اما بدون دستکش محاله حتی یه قاشق بشورم.. روحش شاد مادرم عادتم داد به استفاده از دستکش ...

از اتو کشیدن بدم میاد .. و عااااااااااااشق آشپزی هستم ...

شما از چه کاری خوشتون میاد؟ و چه کاری رو دوست ندارین؟

خسته شدم از خونه نشینی ... الان یه آرامبخش خوردم .. بقول قدیمیا انگار تو دلم دارن رخت میشورن!! کاش  تمیز بشورن!!

من دوست دارم وقتی مٌردم کفنم صورتی باشه ... سفید خیلی بیروحه، دوست ندارم !! بله بله قطعاً دور از جونم و خدا اون روز رو نیاره ولی خوب بهرحال صورتی باشه لطفاً !!

آقا شمایان هم این مشکل رو دارین؟

آخر شب میخوام برم بخوابم، در یخچال رو باز میکنم میبینم مثلا چهارده تا کتلت داریم، با خودم میگم خوب ایشالا فردا ظهر یه کمی هم سوپ یا آش درست میکنم و دیگه نهار جوره دیگه ، و با خیال راحت میرم که بخوابم ... عزیزی که شما باشین، صبح بیدار میشم میرم تو آشپزخونه و میبینم ظرف خالی کتلت در سینک ظرفشویی به من چشمک میزنه که بیا منو بشور

مسئله نهار درست کردن نیست ها، که بقول جاری جونم، سخت ترین غذاها هم ظرف یکی دو ساعت آماده میشه، ولی اون قوت قلبی که وجود چهارده تا کتلت به آدم میده، انصافه ظرف دو ثانیه دود بشه بره هوا؟

دریا کنار هنوز قشنگه ...

دوستان کامنتهای پست قبلی اینقدر جالب و جذابه که اصلا دلم نمیخواد پست جدید بذارم! دست گل همه تون درد نکنه که حسابی حالمو خوب کردین ... خدا دلتون رو شاد کنه الهی ... خدا شماها رو از من نگیره و ایضاً منو از شماها

گفتم بیام اینو به سمع!! و نظر شما عزیزان برسونم

آقای همسایه بغلی داره تلفنی با کسی صحبت میکنه، و بخاطر دیوارهای پوست پیازی آپارتمان، صداش براحتی شنیده میشه .. میدونین چی میگه؟ میگه: والا بخدا به پیر به پیغمبر من """فقط""" ده دوازده میلیارد دارم، باقیشو نمیتوووووونم جور کنم

میگما دوستان! میلیون نه ها .. میلیارد .. میلیاررررد .. ریپیت افتر می ... می لی یارددددددد

* من وقتی مجله جدول رو برمیدارم، اول جدولهایی که دوست دارم رو حل میکنم، بعد میرم سراغ اونهایی که کمتر دوستشون دارم، اونهایی هم که کلاً دوست ندارم (مثل جدولهای سودوکو و هر چیزی که به ریاضی مربوط باشه) میذارم همسرجان حل میکنه .. حالا همسرجان وقتی مجله جدول رو برمیداره به ترتیب از صفحه اول شروع میکنه حل میکنه و میره جلو .. یعنی محال ممکنه جدول صفحه پنج حل شده باشه و جدول شماره چهار حل نشده مونده باشه .. وقتی میگم محاله یعنی محاله هااااااا... من نمیدونم علیرغم این مسئله به این مهمی، چطور اینهمه سال با خوبی و خوشی کنار هم زندگی کردیم

* قبل از کرونای بی تربیت وقتی میرفتیم نون بخریم، یکی از بزرگترین لذت های من این بود که به محض اینکه سوار ماشین میشدیم، یه تیکه از نون تازه بکنم و داغ داغ گاز بزنم بخورم و لذتشو ببرم .. ولی اگه یه تیکه به همسرجان تعارف میکردم، خیلی جدی میگفت: نه ممنونم خانم، حالا میریم خونه سفره میندازیم نونها رو قیچی میکنیم یه تیکه با پنیر و سبزی میخورم یعنی من موندم تو کار این بشر که چطور میتونه در برابر وسوسه عطر نون تازه مقاومت کنه؟

* من اگه بخوام خبری رو به همسرجان بدم به اندازه سه ثانیه هم صبر ندارم .. یادمه یه بار زمانی که شاغل بود از اداره اومد و مطابق معمول لباس عوض کرد و رفت که دست هاشو بشوره، من رفته بودم پشت در سرویس بهداشتی و تند تند آخرین اخبار روز رو بهش میدادم ایشون هم از همون داخل فرمودن: عزیزم من که قرار نیست تا شب اینجا بمونم که، الان میام بیرون میشینیم کنار هم، هرچی دلت خواست برام حرف بزن ... اصلاً چه معنی میده آدم اینهمه صبور باشه؟ 

برکت ...

من در زندگیم به دو مسئله خیلی معتقدم ...

*چند روز قبل هنگام غروب با همسرجان رفتیم پیاده روی.. موقع برگشتن از دور دیدم یه چیزی وسط پیاده رو داره تکون میخوره ... هوا داشت تاریک میشد ... اولش فکر کردم برگه اما بعد که نزدیک شدیم دیدم وای مااااااااااااره .. یه مار کوچولوی خووووشگل... طولش تقریباً بیست سانت بود و قطرش تقریباً اندازه خودکار بیک .. خیلی ناز و ملوس بود ... یه رنگ عجیبی داشت بین نقره ای و طلایی.. و بررررررراق .. طفلی داشت همینطور بشکل مارپیچ!! میرفت سمت خیابون .. من احساس کردم نباید اجازه بدم بره سمت خیابون! خوب امکان داشت بره زیر ماشین له بشه .. اون عقلش نمیرسید اما من که عقلم  میرسید  قشنگ معلوم بود از بین فنس های باغی که پر از درخت و بوته و خار بود بیرون اومده .. یه تیکه چوب از همونجا کندم و سعی کردم آقا ماره یا شایدم خانوم ماره رو هدایت کنم سمت باغ ... به محض اینکه چوب رو بردم سمتش یهو یه حرکت شدیدی به بدنش داد و من عینهو مادر پسر شجاع، هفت هشت کیلومتر پریدم عقب!! همسرجان چوب رو از من گرفت و با کمک چوب مار رو بلند کرد و گذاشت کنار فنس های باغ .. البته بماند که در پروسه انتقال جناب مار، چند باری از روی چوب لیز خورد و افتاد اما همسرجان دوباره برش داشت و بالاخره با خوبی و خوشی مار کوشولو رو کنار فنس ها پیاده کردیم!! و به پیاده روی مون ادامه دادیم...

یادش بخیر زمانی که باشگاه میرفتم مربی مون میگفت اگه میخواین شکمتون رو آب کنین یا کلاً شکم نیارین، پیاده روی تون رو بصورت مارپیچ یا زیگزاگ انجام بدین .. یعنی مستقیم راه نرین، مدام به سمت چپ و راست حرکت کنین.. این حرکت باعث میشه هیچوقت شکمتون بزرگ نشه ...

و من اون شب که ماره رو دیدم تازه فهمیدم چرا مارها هیچوقت شکم بهم نمیزنن! چون همیشه بصورت مارپیچ پیاده روی میکنن ...

از یادداشت های ماه چهارم قرنطینه

اینم تقدیم به گل دختر نازنینم که گفتم یه ترانه شاد برای پست جدیدم میخوام، اینو پیشنهاد کرد