دوست بسیار عزیزی دارم که عمر دوستیمون حدود ده ساله. به معنای واقعی کلمه یه انسان واقعیه. حتی نحوه حرف زدنش هم به آدم آرامش میده. انگار خدا وجود نازنینش رو از آرامش و صبوری خلق کرده. خیلی فهمیده و نکته سنجه. از اون دسته افرادیه که وقتی دست "یا علی" باهات داد تا آخرش باهاته. رفیق روزهای سخته. از اون آدمایی که وجودشون یه نعمت بزرگه تو زندگی آدم.
چند روز قبل که حالم چندان روبراه نبود، این شعر زیبا و لطیف رو برام فرستاد که حیفم اومد با شما دوستان گلم تقسیمش نکنم. اگه هم قبلا خوندینش توصیه میکنم بازم بخونین، قند مکرره.
ازش ممنونم و برای سلامتی و آرامشش همیشه دست به دعا دارم.
خدا ریشه دوستی های واقعی رو هر روز محکمتر از قبل کنه و دوستان واقعی رو برای هم نگه داره انشاالله
من در پی رد تو کجا و تو کجایی
دنبال تو دستم نرسیده است به جایی
ای « بوده » که مثل تو نبوده است، نگو هست
ای « رفته » که در قلب منی گرچه نیایی...
این عشق زمینی است که آغاز صعود است
پابند « هوس » نیستم ای عشق « هوایی »
قدر تنی از پیرهنی فاصله داریم
وای از تو چه سخت است همین قدر جدایی!
ای قطب کشاننده ی پر جاذبه، دیگر
وقت است دل آهنی ام را بربایی
گفتی و ندیدی و شنیدی و ندیدم
دشنام و جفایی و دعایی و وفایی
یک عالمه راه آمده ام با تو و یک بار
بد نیست تو هم با من اگر راه بیایی
انسان گرگِ انسان است.