 |
 |
|
| از آن شادم که در هنگامه درد ... غمی شیرین دلم را می نوازد |
|
سلام و صد سلام و هزاران سلام به دوستان عزيز و باوفاي خودم ...
روز قشنگ پاییزی شما بخیر و شادی ... حال و احوال كه خوبه انشاالله ؟ خوب خدا رو شكر ... بنا به تقاضاهاي مكرّر ! شما عزیزان ، امروز تصمیم دارم یه مشاعره حسابی رو شروع کنم ... عزیزانی که طبع شعر دارن قدمشون روی چشم من ... عزیزانی که دستی در عالم طنز دارن قدمشون خیلی روی چشم من ! عزیزانی که نه طبع شعر دارن و نه دستی در عالم طنز ... قدم اونا هم روی چشمهای من ... اصلاً تمام این مشاعره ها و مناظره ها ! و مشاجره ها ! مگه نه بخاطر اینه که دقایقی رو کنار هم بیاساییم ز دنیا و شر و شورش ؟ پس قدم همگی مثل همیشه روی چشم و اینجا رو مثل همیشه خونه خودتون بدونید و احساس راحتی کنید دوستان خوبم ... همه نوع شعری هم میپذیریم ! کلاسیک .. نو ... نیمایی ... سیمایی ! سپید .. آبی ! بنفش ! اصلاً ضرب المثل ... ترانه ... چیزی که مهمّه و خیلی هم مهمّه ، حضور شماهاست عزیزان .. که مثل همیشه دلگرمی من و روشنایی کلبه کوچیک منه ... پس با نام دوست شروع میکنیم مشاعره امروز رو با این بیت زیبا : به روز وصل ، همی کُشت ذوق دیدارم / کنون تصوّر آن روزگار می کُشدَم
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و هشتم مهر 1388ساعت 12:53 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
بنام خدای "نگیــــــــن" آفرین ! ... همــــه چیـــــز ما را ز "چیــــــــن" آفرین !
ز چیـــــــــــن آمده سفــــــــــره ی نان ما ... و دمپـــــــایی و بند تنبان مـــــــــا ! قلم ، قرقره ، قیف ، سیخ کباب ... مسلسل ، مگس کش ، و ماشین حـساب فلاخــــن ، فنر ، فـرفره ، فتق بند ! ... کدو ، کاسه ، کا*دوم ، کلم ، کلّه قند ! زره ، زرد چــــــوبه ، زورو ! زنجبیل ... دلستر ، دوا ، دودکـــــــش ، دسته بیل ! ماساژور ، پتو ، فرش ، عینک ، مداد ... هــــــــلا باغت ای چینــــــــی آباد باد ! خریدم یکی رادیـو ، مارکِ چین ... که روشن نمی شد بـه "هُل" یا به "هین" ! یکی کفش چینی خـریدم ز کیــــــــش .. چـهل روز بعـــــدش بشد ریش ریش ! به روز پـدر ، شـورت از جنس چین ... خریدم بـرای بابام ، یـک دوجیـــــــــــن ! بابام آن زمان سخت بیچــــــــــاره شد ... که درزش بـه *وزیـدنی پـاره شـــــد ! خدایا به چین عمــــــــــر و عـزّت بده ... بـه صنعتگــــــــرانش تـو برکـــــــت بده به چین رونق کسب و صنعـــــــت بـده ... به ایرانیان صـبر و طاقــــــــــــت بده ! شنیدم کـه مردی به اقصای چین ... چــنین گفت با همسرش "چانگ شین" ! : اگر با دواهـــــــای چین چـون چَنی (!) ... کنی پیشگیــــــــــــــــــری ز آبستنی دو قولو (!) بزایی به جـان ننه ت ! ... یکی شـکل "پت" ، دیگری شکل "مت" ! سرم درد می کرد یـک شـب ، عجیــــب ... بیامد به بالیـــــــــن من یک طبیب مرا گفت آهستـــــــه در زیر گوش ... به لحنی ملایم چو نجـوای مــــــــــــــوش ! که : ای شاعـــــــر شعرهای نُــنُــــر ! ... برو یک عدد قــــــــرص چینی بخور ! شفـــــــــــا می دهد جمله امراض ِ تو ... کنی زندگی را بـه کلّــــــــی وتــــــو ! ...... پ . ن : هرکو نکند فهمی زین شعــــــــــــر خیال انگیـــــز ! عمرش به حرام ار خود خواننده ی "چین" باشد !! ........ با تشکر صمیمانه از خاندایی عزیز به جهت پیشنهاد عنوان شعر ...
|
|
+ نوشته شده در
شنبه هجدهم مهر 1388ساعت 18:14 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
اهل ایرانم ... روزگارم بد نیست ...
تکّه نانی دارم ... سه تریلی قرض و ... دو سه خاور بدهی ! مادری دارم ... پیر تر از مش رقیه ! مهربان ، ناز ، ملوس ... رنگ موهای حنا بسته ی او ... رنگ پرهای خروس ! خانه ای دارم من ... قدّ یک لانه ی موش ! بنده و همسرم اقدس بانو ... و یه چنتا (!) بچّه ... حسن و فاطمه و احمد و نرگس خاتون ... همگی با هم ، توش ! بابت وام ِ همین لانه ی موش ... قدر موهای سرم .. من به بانک مسکن مقروضم .. همه شب تا به سحر .. از فشار بدهی .. قایمکی می*وزم !! و پرایدی که در این نزدیکی ست ... توی پارکینگ حیاط .. بابتش هف (!) میلیون سُلفیدم ! گفت سایپا : " مرسی " ! ( و بماند چه کشیدم که در آمد پدرم ) ! آه ای حجم کبود ! من به تاریکی باریک علف مشکوکم ... یا به باریکی تاریکی آن ... چه تفاوت دارد ؟ آنچه امروز مهم است فقط ، شعر من است ! ورنه باقی کشک است ! من مسلمانم ... قبله ام سوی جنوب ... یه کمی اون ور تر ! کعبه ام در عربستان صعودی ست ، ولی ... صاحب آن خانه .. توی پستوی دلم پنهان است ... آن خدایی که به پستوی دلم پنهان است .. میداند ... که الآن چن (!) وقت است .. من به قصّاب بداخلاق ِ محل مقروضم .. من همین تنگ غروب ِ دیشب .. سر سجّاده نشستم با اشک ... به خدا گفتم : آ ی ی ی ی ی ... من به قصّاب بد اخلاق محل مدیونم ... و خدا گفت : نگو ! میدونم ! اهل ایرانم ... پیشه ام "کار" بوَد ...و اگر از پس ِ آن ... بگذاری "مندی" .. "کارمندی" بشود پیشه ی من ! من حقوق از شُعَب ِ بانک سپه می گیرم ... در حقوقم جریان دارد قسط .. جریان دارد وام ... ( که در آورده بابام ) ! آخ ! گفتم بابا ... پدرم وقتی مُرد ... قبر او خالی بود ! چون هف هش (!) روز پس از مردن او .. جسد یخ زده و بی روحش ... به دلیل دعوا .. بر سر باقی پول کفَن اش .. ول شده در وسط قالی بود ! آه ای یاس بنفش ! من به مهمانی دنیا رفتم ... چیزها دیدم در روی زمین ... کودکی دیدم .. ماه را بو می کرد ... و کمی آن ور تر ... خواهر آن کودک ، با پسر همسایه ... کوچه ی تنگ بلوغ خود را ... آب و جارو می کرد ! در چراگاه نصیحت ، گاوی دیدم سبز ... و به او گفتم : ای گاو ِ green ! به نصیحت نکنی گوش چرا ؟! ولی او کلّه تکان داد فقط ! و به آواز بلند ... گفت : ما ... ما ... ما ... ما ! من به او گفتم : ای گاو تُپُل ! تو که میگویی : "ما" ... هیچ میدانی که ... این زمان هر که بگوید : "ما" ... "ما" ... پاسخش چوب و چماق و بند است ؟ راستی ... گاز اشک آور ِ made in Iran وللش ! نمره ی عینک ر ه ب ر چند است ؟!! ......... ............. که جمییییییعاً صلوات ... ( ای تو اون روح بابات ) ! گاو یکهو عصبانی شد و گفت ... گاو یکهو عصبانی شد و گفت ... گاو یکهو عصبانی شد و ... آه ... راستی .. گاو چه گفت ؟! دو سه فرسخ بعدش .. قاطری دیدم بارش انشاء ... و از او پرسیدم : علم خوبه یا ثروت ؟ سر تکان داد .. و گفت : علم ... البتّه که علم ... من به او خندیدم .. زیر لب زمزمه کردم آرام : چه خیال عبثی ! علم کیلویی چند ؟! و به آواز بلند ... گفتم : ای قاطر خوش تیپ و ادیب ! ای که بارت انشاء ست .. علم کم قدر ترین داشته ی دوره ی ما ست ... ( آه ! من گفتم "ماست" ) ؟! بگذریم ... اهل ایرانم .. امّا ... کشورم ایران نیست ... آه .. ایران ِ من اینسان پر ِ تشویش و چنین ویران نیست ... کشورم گم شده است ! من با درد ... من با زجر ... خانه ای آن سو تر ... پشت دیوار خیال .. ساخته ام ... خانه سر تا سر سبز ... آسمان سبز ، خدا سبز ... زمین سبز و زمان سبز ... سبزی ِ خانه ی من ... پوچ و پوشالی نیست ... کُنج کُنج ِ دلم از سبزی آن خالی نیست ... و من ِ غمزده ، باز .. زیر لب میگویم : سبزی ِ هرچه خیالی باشد ... سبزی خالق من رؤیا نیست ... شاید این خانه در این سوی خیال شاعر .. یک زمان سبز شود ... هیچکس باخبر از فردا نیست ... هیچکس ... باخبر از فردا نیست ...
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هفتم مهر 1388ساعت 21:23 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
عجب رسمیه ... رســـم زمـونه .. قصـه ی برگ و ... باد خزونــــه ... میرن آدما ... از اونا فقط ... خاطره هاشون ... به جا می مونه .....
|
|
RSS
|