| تبليغات | X |
 |
 |
|
| ........ شاد بودن هنر است ....... شاد کردن هنری والا تر ....... |
|
سلام دوستان عزیز ... اکنون که به یاری خداوند متعال ، از صف طولانی خرید ماس ، بسلامت به وطن بازگشتم ، به اطلاع آن عزیزان بزرگوار میرساند که به شکرانه این بازگشت زیبا و تکرار نشدنی (!) امشب در این مکان فرهنگی ، مراسم دیرین و سنتی شب یلدا با شکوه و جلال تمام برگزار خواهد شد ... ( حالا آقا جلال هم اگه تشریف نیاوردن ، ملالی نیست ، با شکوه خانم برگزار میکنیم ) ... از آنجاییکه تعداد دوستان هزار ماشاالله زیاد بوده ، و اینجانب قادر به دعوت جداگانه این عزیزان نمیباشم لذا از همین تریبون مقدس اعلام میکنم که همگی شما عزیزان از پیر و جوان و میانسال ، خانم و آقا و غیره (!) ، شیطون و آروم و میانحال ، و خلاصه همه و همه دعوتید به صرف آش رشته ، انار میخوش ، هندوانه و آجیل شیرین و از همه مهمتر ، چای لب ریز و لب سوز و لب دوز سماور ذغالی نگین بانو ... ( نترسین بابا ، نگفتم با اینا جمله بسازین که ) ! این مراسم از ساعت شش عصر امروز شنبه سی ام آذر ماه سال هزار و سیصد و هشتاد و هفت خورشیدی آغاز ، و الی تا حدودای پاسی از دم دمهای صبح قیامت ادامه خواهد داشت ... گذاشتن هر نوع کامنت اعم از شعر ، خاطره ، احوالپرسی و چاق سلامتی با یکدیگر ، شاخه گل و شکلک ، جمله سازی با کلمات دلخواه ، و خلاصه اعلام حضور به هر شکل و شمایلی ، دل جمع کثیری از دوستان عزیز را شاد ، و مشت محکمی خواهد بود به پک و پوز انتریالیسم جاهانی ... از آنجائیکه در مدت غیبت من ، زحمت به دوش پسرم آمیرزا افتاده بود ، لذا میهمانان دولتسرای ایشان نیز قدم رنجه کرده ، امشب ما را قابل بدانند که خود آمیرزا نیز امشب میهمان مادر بزرگوارشان (!) خواهند بود ... نگران سر و صدا و شلوغ بازی هم نباشین و با خیال راحت و آسوده به امر خطیر آتیش سوزوندن بپردازید جواب همسایه ها با من ... جهت رفاه حال عزیزان ، گونی های پیاز و سیب زمینی ، لنگه کفش و لنگه دمپایی مستعمل ، گلدونهای سفالی و سرامیک ، زنبیل پلاستیکی و حصیری ، جهت جا گرفتن برای سایر دوستان در زیر زمین موجود میباشد ... گچ و ذغال فرد اعلا نیز جهت نوشتن یادگاری روی دیوار ، در پستوی انباری موجود است ... شب یلدای شیرین و خاطره انگیزی رو برای همه شما عزیزان آرزو میکنم ... کـَـــرَم نما و فرود آ ، که خانه خانه ی توست ... ( لطفاً از فرود اضطراری اجتناب کنید ) ! لطفاً جهت جلوگیری از چشم خوردگی (!) این جمع صمیمانه ، هر کدام از عزیزان به هنگام ورود ، یک مشت از آن گونی اسپند کنار باغچه برداشته ، روی آتیشی که وسط حیاط توسط بچه ها افروخته شده بپاشند ... باشد که از چشم زخم مصون باشیم انشاالله ... ........ پ.ن : فکر شنبه ، تلخ دارد جمعه اطفال را ... عشرت امروز بی اندیشه فردا خوش است
|
|
+ نوشته شده در
شنبه سی ام آذر 1387ساعت 10:14 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
خوب تقصیر من چیه ؟
صف ماس خیلی شلوغ بود این دفعه یلداتون مبارک بچه ها ... شماها غصه نخورین ... باشه ؟؟ |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و نهم آذر 1387ساعت 20:9 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
تعطیل شد ... دلم واسه اینجا خیلی تنگ میشه ... ....... پ.ن : اگر ز کوی تــــــو رفتیم ، عذر ما بپذیر ....... جداییی که ضــــرور است ، بی وفائی نیست |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و سوم آذر 1387ساعت 9:11 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
بگذر ز من ای آشنا ...
چون از تو من .. دیگر گذشتم ... دیگر تو هم بیگانه شو ... چون دیگران ... با سرگذشتم ... میخواهم عشقت در دل بمیرد ... میخواهم تا دیگر ... یادت در سر پایان گیرد ...
هر عشقی میمیرد ... خاموشی میگیرد ... عشق تو نمیمیرد ... باور کن بعد از تو ... دیگری در قلبم ... جایت را .. نمیگیرد ... بگذر ز من ای آشنا ... چون از تو من ... دیگر گذشتم ... دیگر تو هم بیگانه شو ... چون دیگران ... با سرگذشتم ... ....... پ.ن : از من است این غم که بر جان من است ... دیگر این خود کرده را تدبیر نیست پای در زنجیــــــــر مینالم که هیـــــــــــــچ ... الفتم با حلقـــــــــــه زنجیر نیست |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و دوم آذر 1387ساعت 9:51 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
سلام بچّه ها ... مگه وبلاگ واسه رفع تنهایی نیست ؟ مگه این خونه های شیشه ای مجازی رو واسه این بوجود نیاوردیم که وقتی احساس تنهایی و غربت میکنیم به اینجا پناه بیاریم ؟ خوب ... منم الان تنهام ... یعنی احساس تنهایی میکنم ... از اون تنهایی هایی که خیلی بده ... از اون تنهایی هایی که حتی وقتی میری جلوی آیینه ، تصویر خودت هم باهات غریبی میکنه ... میدونم دیروز مطلب جدید نوشتم ... و میدونین که عادتم نیست هر روز مطلب تازه بنویسم ... اما امروز تنهام .. خیلی تنها ... اومدم اینجا ... تنها جایی که سراغ دارم ... تنها جایی که شاید .. شاید بتونه کمی حال و هوامو عوض کنه ... دیشب شب خیلی سختی بود ... تا نیمه های شب بیدار بودم .. بعدش هم که رفتم استراحت کنم اینقدر مثل آدمای محتضر این پهلو به اون پهلو شدم تا هوا روشن شد ... من حس میکنم خدا یه بلاگره ... یه بلاگر قدیمی و با سابقه ... جهان هستی وبلاگ خداست ... و داستان زندگی ما آدمها پست های این وبلاگ ... خدا یه بلاگر قدرتمنده ... تلخ یا شیرین ، قوی و با اطمینان مینویسه ... مینویسه و جلوی چشم ما آدما میذاره ... کاری هم به کامنت ما بنده هاش نداره ... تلخ بگیم ... شیرین بگیم .. کفرش رو بگیم ... مدحش رو بگیم ... اون سرشو انداخته زیر و کار خودشو میکنه ... مطالبش اینقدر رنگارنگ و متنوعه که آدم گاهی مات میمونه که اینهمه مطلب تازه و بدیع رو از کجا میاره ... هر روز رنگ تازه ای رو میکنه ... گاهی پست هاشو تقدیم به یکی از بنده هاش میکنه ... شاید اون بنده خیلی براش عزیز باشه ... شایدم برعکس .. از دست اون بنده خیلی شاکی باشه ... دیشب خدا یکی از پست هاشو توی وبلاگش به من تقدیم کرد ... منم خوندم ... اما دست و دلم نرفت براش کامنت بذارم .. نه عمومی ... نه خصوصی ... امروز اصلاً با خدا حرف نزدم ... امروز .. حتی خدا هم با من غریبی میکنه ... خدایی که همیشه حس میکنم کنار دستمه ... و نه بالای سرم ... شماها همه تون برام عزیزین ... میدونین که عزیزین .. اما ... ازتون میخوام که نگران حال من نباشین ... من زن قوی و محکمی هستم ... اینقدر قوی که همین حالا ، با همین حال و روز نه چندان خوب ، اگه کنار کسی بشینم ، میتونم اونقدر بخندم و بخندونمش که با خودش فکر کنه خوش بحال نگین ... واقعاً خوش بحالش که نمیدونه غم رو با کاف مینویسن یا با لام دسته دار ... فقط خواستم کمی با شماها باشم ... بیام یه سری به کلبه تنهایی هام بزنم و دقایقی رو اینجا سپری کنم ... خیلی دلم میخواد یه خاطره شیرین از کودکیهای علی براتون تعریف کنم ... اما با حس و حالی که الان دارم مطمئنم نوشته جالبی از آب در نمیاد ... شادی و آرامش ، بزرگترین نعمتیه که خدا به بنده هاش میده .. حتی میتونم بگم شادی و آرامش اگه اهمیتشون از سلامتی بیشتر نباشه ، بخدا کمتر هم نیست ... آدم سالم باشه .. اما شاد نباشه ... چه فایده ؟ سالم باشه اما ... آرامش نداشته باشه ... چه فایده ؟ حالا که یه کمی نوشتم ... حس میکنم بهترم ... کم کم دارم شک میکنم اصلاً این نوشته رو جلوی چشمهای شما بذارم یا نه ... اما میخوام تا این شک به یقین تبدیل نشده ، بکوبمش به دیوار این کلبه شیشه ای ... چقدر خوبه که این کلبه کوچولو هست ... چقدر خوبه که اینجا مال منه ... چقدر خوبه که شماها هستین ... قدر سلامتی تون رو بدونین ... اما ... اگه شادی و آرامش مهمون همیشگی دلتونه ... که از صمیم قلب امیدوارم اینطور باشه ... قدر اونو بیشتر بدونین ... نشاط و آرامش ... کمر سخت ترین دردهای جسمی رو هم میشکنه ... اما تحمل یه کوه غصه ... روی یه دل نازک شیشه ای ... قدرت عظیم و بالایی رو میطلبه ، که گاهی از تاب و تحمل شونه های نحیف یه زن ، خارجه ... ........ پ.ن : خنده را میبینی و از گریه دل غافلی ... خانه ی ما اندرون ابر است و بیرون آفتاب ....... چند روز قبل ، با خودم فکر میکردم که امروز ، بیست و یکم آذر ، یعنی روزی که درست یکسال از شروع نوشتن من در این وبلاگ میگذره ، یه پست شاد شاد مینویسم اینجا ... اما امروز ، یعنی روزی که وبلاگم یکساله شد ، ناخواسته این پست قسمت شد ... من هر روز بیشتر از روز قبل به این معنی پی میبرم که : بشر تدبیر میکنه و ... خدا تقدیر ... آنچه نصیب است نه کم میدهند ... گر نستانی به ستم میدهند |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و یکم آذر 1387ساعت 11:2 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
سلام دوستان ... سلام دوستان ... سلام دوستان .... این پست رو تقدیم میکنم به مهری مهربانم که شاید یه کوچولو از دست بعضی هامون رنجیده باشه اما میدونه که چقدر برامون عزیزه و چقدر دوستش داریم ... مهری ... عزیز دلم ... منتظریم که برگردی ... میدونم روی ما رو زمین نمیندازی ... تقدیم به تو که دنیا دنیا برام عزیزی : یادش بخیر ... وقتی بچه هام کوچیک بودن ، هروقت دست و پاشون به جایی میخورد و دردشون میومد ، قبل از اینکه جیغ و دادشون بره هوا و اشکشون در بیاد ، بغلشون میکردم و با صدای بلند میگفتم : آخ خ خ خ خ خ خ الههههههههی ماااااااادرت بممممممیره ... بیا بوسش کنم خوب شه ... و شاید شما باور نکنین که همین جمله بظاهر ساده ، جلوی شکستن چند تا دیوار صوتی رو که نگرفت و از جاری شدن چندین سونامی و کاترینا که جلوگیری نکرد !! عجیب این جمله کارساز بود و شدید ترین دردها رو هم آروم میکرد و منو به نتیجه دلخواهم که همانا حفظ سکوت و آرامش خونه بود ، میرسوند ! تا اینجاشو داشته باشین دوستان ... تا کجاشو ؟؟ بابا تا همینجاشو دیگه !!! آقا خدا رحمت کنه رفتگان شما رو ... خدا بیامرز پدر و مادر همسر من ، هر دو خیلی اهل تعارف بودن .. یعنی اگه میخواستم یه روز نهار دعوتشون کنم باید سه هفته التماس میکردم و نذر و نیاز و دخیل که قبول کنن یه روز نهار بیان خونه ما ... البته نه اینکه فکر کنین دست پخت بدی دارما ... نه به هوخشتره قسم !! فقط نمیدونم چرا واسه اینکه دعوتم رو قبول کنن باید خییییییلی اصرار میکردم ... اما در عوض انتظار داشتن ما هر هفته جمعه ها نهار و شام مهمون اونا باشیم ... خوب منم بهم بر میخورد و انتظار داشتم هر از گاهی یه بار هم من مهمونشون کنم ... القصه ... سرتون اگه درد گرفت برین سوپر قارداش خودمون فکر کنم استامینوفن هم داشته باشه ! به حساب من یکی بخرین با یه لیوان آب بندازین بالا تا بقیه شو تعریف کنم ! لیوان رو نندازین بالا ها .. میشکنه ... قرص رو بندازین بالا ... چشم ... چشم بابا چشم ... چرا هولم میکنین ؟ دارم میگم دیگه ! کجا بودیم ؟؟ آهان ... آره خلاصه ... جونم براتون بگه که یه روز با کلّی اصرار و خواهش و تمنّا ، پدر شوهر و مادر شوهر عزیزم رو دعوت کردم جمعه نهار بیان خونه مون ... آقا از سه روز قبلش شروع کردیم به تدارک دیدن و خرید و شستن و پختن و آماده کردن خونه و خلاصه تصمیم گرفتیم عین " اوشین " کلّی تریپ عروس نمونه بذاریم و سنگ تموم ... آقا ظهر جمعه شد و مهمون های عزیز ما تشریف آوردن ... خونه تمیز و مرتب ... همه جا برق میزد از شدّت تمیزی ...بوی مطبوع غذاهای مختلف توی خونه پیچیده ... صدای گرم استاد شجریان توی هال و پذیرایی طنین انداز ... به به ... به به ... یعنی من خودم یه عالمه با خودم و کدبانوگری خودم صفا کردم اون روز ! آقا مهمونا رسیدن و ما بعد از پذیرایی با یه لیوان شربت آلبالوی شیرین و خنک و گوارا ، دست بکار پهن کردن سفره شدیم ... همه چیز رو مرتب و منظم توی سفره چیدیم ... الاّ یک چیز ... بعله ... الا نمکدون ناقابل که اگه میدونستم همین نمکدون فیخسیلی (!) چه بلایی سرم میاره ، به آرامگاه خانوادگی اجدادم میخندیدم که مهمون دعوت کنم اصلاً !! آقا داشتیم خوش خوشان غذامونو میخوردیم و همه هم تعریف و به به و چه چه و صدای قاشق چنگالها صوت جادویی استاد رو همراهی میکرد که این لال شده زبون من به همسر جان گفت : اوا خدا مرگم بده عسیسم ، نمکدون یادم رفته .... زحمتشو میکشی نمکدونا رو از توی کابینت بیاری ؟ همسر جان هم مثل همه آقایان خانواده دوست ( مردان مهربان ) کعینهو ترقّه چهارشنبه سوری از جاش پرید و رفت سمت آشپزخونه واسه اجرای اوامر عیال مربوطه ... آقا همین که همسر جان عین ِ تیر ِ از کمان رها شده ، شلیک شد سمت آشپزخونه ، نگو کمرش گرفت به لبه اوپن آشپزخونه ( شما میگین بار ؟ ما میگیم اوپن ) و دادش آنچنان رفت هوا که ساختمون سه دور دور خودش چرخید ، شیشه های پنجره هم تبدیل شدن به خورده شیشه !! آقا تا ما بیاییم ببینیم چی شده چی نشده و چی به سر شازده پسر ِ عزیز ناری ِ مادر شوهرمون اومده ، علی پسرم که خیلی کوچولو بود اون موقع ، و ظاهراً شاهد برخورد کمر بابا جانش با لبه اوپنی بوده با صدای بلند در اومد که : آ خ خ خ خ خ خ خ الهههههههی مااااااااااااااادرت بممممممممممممیره !!!!!! بیا بوسش کنم خوب شه !!!! ......... من هنوزم بعد از گذشت هفت هشت سال از اون ماجرا ، علیرغم اینکه خدا مقادیر فراوانی آی کیو به من ارزانی داشته ، نمیدونم چرا اون روز مادر شوهر عزیزم درست غذا نخورد و تا عصر هم لام تا کام حرف نزد !! تازه ... تازه شام هم هر چی اصرار کردم نموند ... گفت ظهر به اندازه کافی خوردم !!!! شده بود این شکلی خدا بیامرز .......... پ.ن : من واسه فامیل شوهرم یا بقول شیرازیا : " یارون شوهرم " خیییلی عروس نازنینی هستم ... از این ببعد از شاهکارهای این عروس ِ نازنین ماجراها خواهید خواند ! ........ پ.ن : وعده ی آمدن مده ، غصّه ی هجر بس مرا ... بر سر آن فزون مکن ، غصّه ی انتظار هم
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیستم آذر 1387ساعت 9:40 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
چرا یادم نیاوردین پست قبلی دو بار سلام کنم ؟!! مگه اون پستی که سلام نکردم ، نگفتم یادم بیارین پست بعدی دو بار سلام کنم ؟ چرا یادم نیاوردین ؟ خوب حالا که اینطوری شد ، من این پست هم سلام نمیکنم !! ببینین ... بیایین بقول شاعر : کج بشینیم اما راست بگیم ... راست و حسینی ... اوکی عسیسان ؟! آقا من نشسته بودم یه گوشه داشتم سرخوش سرخوش نون و ماسّم (!) رو میخوردم و اوضاع هم کاملاً بر وفق ِ "قُل مراد" بود که ناگهان ... بعععععله ... که ناگهان آمن هوتب سوم به دیار باقی شتافت و ... ما را سیاهپوش کرد ... خوب ما هم به احترام روح پر فوطوه (!) ایشون ، تصمیم گرفتیم تا چهلم صبر کنیم بعد دستی به سر و گوش اینجا بکشیم ... بقول شیرازیا : چغندر که زیر خاک نکردیم که ! آمن هوتب رو زیر خاک کردیم ! اما مگه گذاشتین ؟ مگه امون دادین ؟ مگه صبر کردین ؟ باشه .. حرفی نیست .. من امروز با همین لباس مشکی که تنمه ( عمممممممرا اگه لباس مشکی مو در بیارم تا چهلم اون مرحوم .. حتی اگه خود یوزارسیف بیاد جیگرشو برم من ) یه چند خطی مینویسم ... اما اگه امشب آیت الله (!) آنخ ماهو اومد بخوابم و گفت که : ای نگین بانو ! بدان و آگاه باش که تو هرگز به غرب نمیروی و مومیائی نیز نمیشوی و تا ابد مورد نفرین آمون بزرگ هستی ، همش همش تقصیر شماست ! دوستان پاک .. مدتّهاست چند تا سوال ذهن منو بد جوری به خودش مشغول کرده ... خواب و خمار برام نمونده بسکه به این سوال ها فکر کردم . البته به سوال ها که نه .. به جواب هاشون .. امروز این سوال ها رو با شما در میون میذارم ببینم کمکی از دست شما بر میاد ؟ ....... سوال ۱- اونجا که شاعر میگه : پارسال نوروز دسته جمعی رفته بودیم زیارت ... دیری ری ریممممم ! الف ) آیا منظور شاعر از " دسته جمعی رفته بودیم " تبلیغ یه جور تور مسافرتی بوده ؟ یه تور مسافرتی ارزون قیمت که شاعر و تیر و طایفه اش همگی با هم جمع شدن و با اون تور رفتن زیارت ِ "شاب دول ازین" و خیلی هم بهشون خوش گذشته ؟؟؟ ب ) شاعر بی اونکه اشاره مستقین (!) به این مطلب داشته باشه ، به مخاطب یواشکی رسونده که : یه مسافرت دسته جمعی در ایام نوروز میتونه ترفند خوبی باشه برای فرار از دست مهمانان نوروزی ؟؟ حتی به مقصد شاب دول ازین ؟؟ حتی با یه تور ارزون قیمت زمینی ؟؟ ج ) شاعر بدبخت هیچ منظور و مقصودی نداشته و فقط با رفقا یه چند روزی رفتن اهواز ، پابوس شاب دول ازین ! خیلی خوب بابا .. ما که بخیل نیستیم .. زیارت قبول !! ....... سوال ۲ - اونجا که شاعر میگه : جدائی تا نیفتد ، دوست قدر دوست کِی داند ؟ شکسته استخوان داند بهای (.....) را آیا منظور شاعر از جای خالی ، کدوم گزینه ست ؟ الف ) مومیائی ب) مو نمیائی ؟ ج ) یه روز میائی ، یه روز نمیائی ، همون برو بشین تنگ دل ننه ات که خر ما از کرّه گی فاقد دُمب بید !! ....... سوال ۳ - اونجا که شاعر میگه : من از آن حُسن روز افزون که یوسف داشت دانستم .. که عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را الف ) آیا مراد شاعر این بوده که یوسف هر روز توی این سالنهای زیبایی دنبال حسن روز افزون بوده ؟ مثلا یه روز تاتوی ابرو ، یه روز کاشت مژه های برگشته ، یه روز حجم دادن به لبها ، یه روز لیپو ساکشن چربیهای پهلو ، یه روز پروتز گونه ... و خلاصه اینجور قرتی بازیا ؟ ب ) روزی که زلیخا یه سر رفته بود پیش کانی ماما ( تو خونه عصمت صداش میکنن ) یوسف به دیدن زلیخا میره که اونو گشت ارشاد کنه که : بابا دست بردار حاج خانوم ، با این وضعیت شغل و مسکن و اوضاع خراب اقتصادی و اینا ، بیکاری میخوای منو خفت بندازی ؟؟ بیا به همین صیغه میغه راضی شو بلکم (!) حالا تونستم یه کاریش کنم برات ؟ در همین اثنا حاج خانوم زلیخا که از پشت پرده خونه عصمت خانوم اینا داشته به حرفهای یوسف گوش میکرده ، یهو از پشت پرده خونه عصمت خانوم اینا بیرون میاد و یه نگاه غضبناک به یوسف میکنه و میگه : برو برو برو برو .. برو دیگه نگام نکن .. عاشقونه صدام نکن .. اشک دروغکی نریززززززز .. اسیر اشتبام نکن ؟؟؟ ج ) شاعر هیچگونه منظور و مقصودی از این بیت نداشته و این بیت رو فقط تحت تاثیر بادهای مخالفی که در اثر خوردن شلغم زیادی در امعا و احشامش (!) وزیدن گرفته ، سروده ؟؟ ....... سوال ۴ - اونجا که شاعر میگه : ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ الف ) کجا شاعر میگه ؟؟ ب ) اونجا شاعر چی میگه ؟ ج ) اصلاً شاعر اونجا چه غلطی میکنه ؟!! د ) عجب بدبختی داریما ! ........ عزیزان .. دوستان خوبم .. شما باعث شدین که دیروز مطّلع بشم ، در نظرسنجی که بلاگفا برگزار کرده بود ، وبلاگ من رتبه سوم رو در زمینه طنز کسب کرده ... http://topweblogs.blogfa.com/post-12.aspx آخه شماها تا کی میخواین منو شرمنده الطاف خودتون کنین ؟ هان ؟ بابا آخه لطف تا چه حد ؟ محبت تا چه میزان ؟ دوستی تا کجا ؟ مرام چند متر ؟!! بزرگواری چند خروار ؟!!! خوب .. اینم یه تشکّر مخصوص ، به مدل " نگین بانو " ، از تمام دوستان و سروران عزیزی که محبت و لطفشون به من تازگی نداره ... ( لطفاً دفعه آینده تازه هاشو سوا کنین ) !! در ضمن ! به اطلاع میرساند که برای گرفتن امضا و انداختن عکس یادغاری عجله نکنید که تا شش سال آینده نوبت ها همه رزرو شده و توقف بی جا هم مانع کسب است ! حتی شما دوست عزیز که رای دادین !! ( تا شماها باشین قبل از رای دادن ، از ظرفیت طرفی که میخواین بهش رای بدین آگاهی کسب کنین ... ها بعععععله ) !!!! ...... پ . ن : عیشــــــم مُدام است ... از لعل دلخواه .. کارم به کام است .. الحمـــــــــد لله .. آی من خودم با این پی نوشت ها حال میکنم .. آی حال میکنم ! به نظرم تمام وبلاگ و مخلّفاتش (!) یه طرف ... عامو این پی نوشت ها هم یه طرف !
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه یازدهم آذر 1387ساعت 8:55 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
انّا لله و انّا اليه راجعون ... با کمال تأسَف و جمال تأثر به اطّلاع عموم اهالی شریف و محترم بلاگشهر میرساند که : بعلّت فوت ناگهانی خدایگان آمِن هوتب ِ سوّم ، این وبلاگ تا چهل روز بروز نخواهد شد ! ( در انتخاب شکلک دلخواه ، آزاد هستید ) !! ......... پ.ن: خواهران .. برادران ایمانی ... خواهشمند است جهت گذاشتن كامنت ، رعايت ايام سوگواري (!) را نموده ، خانمها با تور یا حریر مشکی ، و آقايان با لباس تمام رسمي مشكي (يا حد اقل كراوات يا بازوبند مشكي) ، حضور بهم رسانند ... * اتوبوس ، مینی بوس ، کمپرسی ، در بستی و خاور جهت بازگشت عزیزان ( و بالعکس ) ، مهیّا میباشد ...
|
|
+ نوشته شده در
شنبه نهم آذر 1387ساعت 8:50 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
*با خبر دار شدیم که ( چقدر این روزها ما باخبر دار میشویم ) !! بعله .. با خبر دار شدیم که کتایــــون عزیـــــز در همین چند روز گذشته اسباب کشی کرده و با همسر گرامی جناب اسفندیار خان همخانه شده اند ... ضمن آرزوی سلامتی و خوشدلی برای این زوج عزیز ، از خدا میخواهیم کانون زندگیشان همواره گرم و کانون وبلاگشان همواره داغ باشد !! ( از اطفال عزیز در فرصت مناسب تری پذیرایی بعمل خواهد آمد ) !! * باخبر دار شدیم که تنی چند از دوستان ، بر این باورند که ما ، یعنی نگین بانو ، همان آمیرزائیم !! یا بعبارتی ، ایشان ، یعنی آمیرزا قشم شم عزیز و گرامی ، همان "ما" هستند !! ضمن تکذیب ِ به شدّت ِ (!) این شایعات ، پیشنهاد میکنیم به دوستانی که شک دارند به این مسئله ، مقوله ای است در این مجاز آباد هزار تو ، بنام چک آی پی ... به گمانم طریق خوبی باشد برای رسیدن به یقین .. در ضمن ! ما هنوز آنقدرها هم خودشیفته نشده ایم که مثل "مستر بین" که روز والنتاین خودش برای خودش کارت فرستاد ، خودمان به خودمان وبلاگ هدیه کنیم !! ما همین یک کلبه خرابه را بتوانیم اداره کنیم ، بسی هنر بخرج داده ایم ! * باخبر دار شدیم که دیروز ، یعنی یکشنبه سوم آذر ماه ، نســـــرین نازنین و یسنای مهربان و نگین بانوی شیراز ، بر سر تربت خواجه اهل راز و فخر مردم شیراز ، به ملاقات یکدیگر نائل شده و از شوق دیدار یکدیگر،جیغ ها فراوان کشیدند و بوسه ها بر رخسار یکدیگر همی نشاندند و در آغوش هم گریه ها فراوان همی کردند و بعدش رانی ها فراوان همی خوردند اما بیسکویت میل همی نداشتند ! ( ممنون یسنا جان ) و بعدش عکسهایی به یادگار همی انداختند و همی خیلی کارای دیگه !! بچه ها .. من میدونستم نسرین گلم خیلی نازنینه ... اما باور کنین خیلی نازنین تر و دوست داشتنی تر از اونی بود که من فکر میکردم ... وقتی دستهای مهربونش رو گرفته بودم و داشت برام حرف میزد حس میکردم خواهری رو که خدا هیچوقت بهم نداد ، پیدا کردم ... جای همه عزیزان خالی بود واقعاً .. جای همگی خالی ... * خوب .. دیگه چیز تازه ای نیست که ما ازش باخبر دار شده باشیم ... پس شعر زیر که یکی از سروده های دوره مهد کودک من است ، تقدیم به شما عزیزان ، علی الخصوص جمیع آقایان "خانواده دوست" !!!! راستی من یادم رفت اول پست سلام کنم .. الآن هم دیگه حسش نیست !! یادم بیارین پست آینده دو بار سلام کنم .. خوب ؟!! ....... زن ذلیلــــم ، زن ذلیلم ، زن ذلیـــــــــل ترس بنده ، نیست خیلــــی بی دلیل ! ترسم از جانم ، چو دعـــــــــوامان شود چونکه دنبالـــــم کند ، با دسته بیــــل ! در مصــــاف او ، چنان موشــــی ضعیف گرچه هستم ظاهــــــــــــراً مانند فیل !! ترسش از این هیبت مـــــــردانه نیست پس چکار آید مرا ، اینک سبیــــــــل ؟!! صورتش مثــــــــــل هــــــلوی له شده ! لیک پندارد که می باشد جمیــــــــــل ! لال میشد کاش ، وقتی شیــــخ گفت : "هستم ای دوشیزه خانم ، من وکیل" ؟ یارب ، این آتش که کــــــــــرده زن به پا سرد کن ، آنسان که کردی بر خلیــل ! جان او بستان و راحــــــت کن مــــــــرا ای خدای مهـــــــــــــربان ، ربّ جلیل ! ........ به تک تک کامنتهای عزیز و با ارزش شما در پست قبلی جواب دادم ...مثل همیشه با حوصله و علاقه .. ...... پ.ن : تو برایم ترانه میخوانی .. سخنت جذبه ای نهـــان دارد گوئیـــــــــــا خوابم و ترانه تو .. از جهــــــــانی دگر نشان دارد |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه چهارم آذر 1387ساعت 12:11 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
شما حالتون خوبه دوستان ؟
........ پ . ن : چیه خوب ؟ دارم حالتون رو میپرسم دیگه !! میرم ماس میخرما !! |
|
+ نوشته شده در
شنبه دوم آذر 1387ساعت 20:9 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
عجب رسمیه ... رســـم زمـونه .. قصـه ی برگ و ... باد خزونــــه ... میرن آدما ... از اونا فقط ... خاطره هاشون ... به جا می مونه .....
|
|
RSS
|
.... آخی ... آخی ... روحش شاد ...