| تبليغات | X |
 |
 |
|
| ........ شاد بودن هنر است ....... شاد کردن هنری والا تر ....... |
|
اگه کسی از شما به شعر زیر معترضه ، لطفا به زنده یاد "رهی معیری" شکایت کنه !
بخدا اوّل اون شروع کرد !! ...... جهـــــــان داور ، چو گیتـــــــی را بنا کـــرد پی ایجاد مَـــرد ، اندیشـــــــــه ها کـــــــرد مهیّـــا تا کُـــــنَــــــــد اجـــــــــــــــــزای او را ستاند از طعـم فلفــل ، خُلق و خــــــو را ! ز مردان ، غیر بد خلقـی ، چــه خواهـی ؟ غرور سخت و .... کِـــــبر پادشاهــــــی ! تُرُش روی و عبوسند و بد اخــــــــــــلاق ! ز سرسختی ، مثال سنـــــــگ چخماق ! زبانشان ، دائمـــــــاً در حال فریــــــــــاد ! به لجبـــــازی چه اُستادند ، استــــــــاد ! صداقــــــــت را مجو از مرد ، بی جاست ! نگوید یک کلام ساده هـــــــــم ، راست ! عزیزان ، مرد نیکـــــــــــو ، در خیال است تو گوئی دوره ی قحـــــــط الرجال است ! اگر مَردی شنیـــــــــدی با کمال است ... بدان این را ، فقط اسمش کمال است ! وفاداری مجــــــو از این جماعـــــــــــت ! بگویم لبّ مطلــــــــــب ، با شهامت ؟ ! اگـــــــر مَردی در این عالــــــم نمی بود جهان می شد بهشتِ سبز موعـود !! .... و بر همه ما دانش آموزان عزیز (!) واضح و مبرهن است که اگر همسر جان نگین شیراز اهل وبخوانی بود ، نگین به آرامگاه خانوادگی اجدادش لبخند ژوکوند میزد که شعر بالا را بر دیوار این کلبه بکوبد !!! .... راحت باشید دوستان ! قول میدم هیچ کامنتی رو حذف نکنم !!
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و پنجم فروردین 1387ساعت 6:43 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
خانمــی با همســــــرش گفــت اینچنیـــــن :
کای وجــــــودت مــــایه ی فخـــــر زمیــــــن ! ای که هستـــی همســـری بس ایــــده آل ! خواهشــــی دارم .. مکُــــن قال و مقـــــال ! هفــــت سیـــــن تازه ای خواهــــــم ز تـــــو غیـــــــر خرج عیـــــد و ... غیــــر از رختِ نو "سین" یک ، سیّاره ای ، نامــــش پـــــراید* تا برانـــــــــم مثـــــــل بـــــرق و مثــــــل باد "سین" دوم ، سینــــه ریـــــزی پُر نگیـــــــن تا پَــــرَد هــــوش از سر عمّـــــه شهیــــن ! "سین" سوم ، یک سفـــــر سوی فـــــرنگ دیـــــــــدن نادیــــــــده هـــــــای رنـگ رنـگ "سین" چارم ، ساعتی شیـــــک و قشنگ تا که گویـــــم هست سوغـــات فرنــــــگ ! "سین" پنجـم ، سمــــع دستـــورات مــن ! تا ببالــــــم مـــــن به خــود ، در انجمــــن ! .... آنگه ، آن بانـــــو ، کمـــــــی اندیشــــه کرد رندی و دوز و کلَـــــــــک را پیشــــــــه کرد ! گفــــــت با ناز و کرشمـــــه ، آن عیـــــال !! من دو "سین" کم دارم ، ای نیکـو خصال ! .... گفت شویش : من کنــــــــــون یاری کنم با عیال خویـــــــــش ، همکـــــاری کنم !! "سین" ششم ، سنگ قبـــری بهر من ! تا ز من عبـــــــرت بگیرد مـــــــــرد و زن ! "سین" هفتم ، سوره ی الحمد خوان ... بعد مرگــــــم ، بَهر شــــوی بی زبان !!! ...... * زمانی که من این شعرو سرودم ، پراید هنوز خیلی ارج و قرب داشت ! |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387ساعت 8:51 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
بگذار تا بگریم ، چون ابر در بهاران
کز سنگ ناله خیزد روز ورود مهمان ! در روز اوّل عید ، با جمله خاندانش ... آبجی منوّر آمد ، از خطّه ی خراسان یک روز قورمه سبزی ، تزئین سفره مان شد فردا به سفره زینت ، بخشید مرغ بریان بعدش پسر عمویم ، آمد ز بندر عبّاس با همسر و سه بچّه ! : مهسا .. زری .. سلیمان ! گاهی خوراک ماهی ، دورش هویج و کاهو گاهی عدس پلو ، با ، ماهیچه ی فراوان همسایه ی عزیزم ، آمد به دستبوسی گفتم که : شام هستید ؟ فرمود : بعععععله قربان ! هر روز چشم بنده ، شد روشن از جمالی یک لشگر از ملایر ، یک هنگ از سپاهان ! اینک چه مانده بر جا ؟ جسمی نزار و خسته اوضاع جیب من نیز ، پائیز در بهاران ! آوای (!) زنگ در بود ، گویا رسید بر گوش این بار از سر من ، یارب ، بلا بگردان !! ........ میدونم خیلی نامرتب نوشتم .. بخدا خیلی عجله دارم ... اوضاع خونه ی ما ، این روزا ، عین شعر بالائیه !! فقط خواستم اگه احیاناً فرصت سر زدن به این کلبه کوچیک رو دارید در این ایّام ، دست خالی بیرون نرید از اینجا ... برگ سبزی ست ... |
|
+ نوشته شده در
شنبه سوم فروردین 1387ساعت 0:22 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
من ...
من نمیدونم این سروده زیبا از کیه ... فقط میدونم از من نیست ... .... سال نو ... سال گره خوردن بغض من و تو ... سال سیمرغ بلورین شکستن بی عشق ... سال خاکستری حس غرور ... مثل یک دختر معصوم نشست ... بر سر سفره ی پُر سین دعا و سمنو ... سرخی پولک گُل ماهی من ... بی تو انگار کمی یخ زده بود ... سال نو ، کهنه تر از سال گذشته ست ، دلم میخواهد ... باز برگردم و تقویم قدیمی را ... از سر طاقچه بردارم و تکرار کنم ... دست من نیست ... خودت میدانی ... سال نو نزدیک است ... فرصت گریه کم است ... میروم پنجره را باز کنم ... شاید از عطر نفسهای تو در کوچه هنوز ... مانده باشد چیزی ... چه خیال عبثی ! میدانم ... سفره ی عید من امسال .. تو را کم دارد ... سفره ی عید من ... امسال .. تو را کم دارد ... سفره ی .. عید من .. امسال .. تو را .. کم دارد ... |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه یکم فروردین 1387ساعت 5:44 توسط نگیــن شیــــراز |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
عجب رسمیه ... رســـم زمـونه .. قصـه ی برگ و ... باد خزونــــه ... میرن آدما ... از اونا فقط ... خاطره هاشون ... به جا می مونه .....
|
|
RSS
|